ฉันรู้ เส้นทางของเรานั้น คงต้องจบ ตรงที่ทางแยกซักทาง
รู้ว่าคงยากที่จะไป ไกลเกินกว่าหวัง  จะทำเท่าไรก้อคงไม่ดี

ฉันรู้.. แต่ยังไม่เคยคิด ว่าต้องจบ ต้องจากกันเร็วเท่านี้
ฉันแค่อยากรั้งเธอนานๆ นานเกินกว่านี้ แต่ว่าวันนี้ได้เพียงรับมัน

 

ความจริงไม่เคยเหมือนความฝัน  เราไม่อาจทำอะไรได้เหมือนใจ
แม้จะอยากฝืนความเป็นจริง มีเธอต่อไป...แต่จะอย่างไรก้อยังต้องจบ

 

ไม่ผิดสักคน แค่ฉันและเธอไม่ใช่  ไม่ผิดที่เราต่างต้องแยกไป
ไม่ผิดที่ทางที่หวังไม่เป็นดังวาดไว้  ไม่อาจจะไปไกลกว่าตรงนั้น
ไม่ผิดที่หวังสุดท้ายไม่มีเธออยู่ข้างฉัน  จะจากกันไปเข้าใจทุกอย่าง... 

 

 

 

ในทุกวันที่ตื่น คือการฟื้นตัวเอง  ฉันเหมือนคนตายแล้ว จากวันที่เธอไป
วิ่งหนีความจริงทุกอย่างเพื่อต่อลมหายใจ  ไม่อยากจะพบคนที่ได้รู้ว่าเราเคยรักกัน

 

*เพราะรู้ว่าใครก็คงเข้ามาและถามฉันว่าเธออยู่ไหน

  ฉันไม่อยากจะตอบคำถาม เพราะมันจะทำให้ซ้ำเติมบาดแผลในใจ และเธอรู้ไหม

 

เป็นเหมือนคนบ้าบอ รอในเรื่องงมงาย ทั้งๆที่มันรู้ สุดท้ายต้องเป็นไง
ต้องหนีความจริงทุกอย่าง เพื่อต่อลมหายใจ ไม่อยากจะพบคนที่ได้รู้ว่าเราเคยรักกัน

 

(* ,**,**) ...เพื่อรอเธอกลับมา...

 

Be - higH (the scene)...

ค่าย Think tanK - ค่ายพัฒนาความคิดของนักกิจกรรม...

 

 

จบแล้วววว....

        ค่ายจบลงไปแล้วเมื่อวันที่ 6 ตอนเย็นๆ

 

 

ยอมรับว่า เหนื่อย     ยอมรับว่า ท้อ     ยอมรับว่า ไม่มีกำลังใจจะทำ ในตอนแรกๆ

 

แต่ทุกสิ่งก็ผ่านพ้นเพียงแค่เราเปลี่ยนความคิด.....

 

 

เพราะอะไรน่ะหรือ?

 

ก็เพราะเพื่อนไง   เพราะน้องที่เรายังไม่รู้ว่าจะเป็นใคร  จะมาจากไหน  และมีแนวความคิดเป็นอย่างไง

เพราะความอยากลอง  และเพราะหลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง ที่อาจจะเรียกว่า ความผูกพัน หรือว่า พรหมลิขิต ก้ได้

 

 

และอาจจะอดกล่าวไม่ได้ นั่นคือ ตัวเอง...

 

ตัวเราเองที่ยังอยากที่จะทำค่ายอยู่ ยังอยากจะลอง อยากจะมีน้อง มีความผูกพันระหว่างเพื่อน

มีการทำงานที่เหมือนเดิม ซึ่งมันไม่เหมือนเดิมแล้วในตอนนี้

เราได้ทำอะไรกันมากขึ้น มากขึ้นกว่าตอนที่เรายังเป็นเด็กมัธยมฯ

ความคิดของเรากำลังเปลี่ยนไปทีละนิด และอาจจะไม่เหมือนเดิมอีก

แต่จะเป็นอะไรที่ใหม่ขึ้น ดีขึ้น และน่าสนใจมากขึ้น  เราว่าอย่างนั้นนะ...

 

 

และไม่รู้ว่าคนอื่นที่เป็นเพื่อนร่วมงานของผมจะว่าไง

แต่ที่จะขาดไม่ได้ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกคน ทั้งพี่ ทั้งเพื่อน และน้อง ที่ร่วมกันทำค่าย

ขอบคุณน้องทุกคนที่มาเข้าค่าย ร่วมสนุกกับค่ายของเรา

 

 

ถ้ามีครั้งหน้าอีก ก็อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

ทั้งคนทำค่าย ทั้งรูปแบบบางตัว แต่รวมๆแล้ว เราก็ยังคือ Be - higH

เรายังคือเพื่อนที่ร่วมฝ่าฝันมาด้วยกัน...แล้วเจอกันที่ค่ายหน้านะ  จะรอ...

 

 

 

ยังคงคิดถึงแม้ว่าวันนึงต้องจากกัน

ขอให้เธอเก็บคำมั่น...ว่าเราจะมีกันตลอดไป

ด้วยรักจากใจถึง Be - high ทุกผู้ทุกคน

 

 

ได้โอกาสมาเขียนอะไร งุงิๆ อีกแว้ว  ไม่ได้เข้ามาเขียนตั้งนาน และไม่แน่ใจด้วยว่าจะมีคนอ่าน...

 

ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะให้รู้จักเธอคนนึง...

 

ผมชอบเธอคนนี้ และรู้ว่าเธออยู่ข้างๆผมมานานแล้ว

 

เสียงที่เธอคอยกระซิบให้ผมฟัง มันทำให้ผมอยากทำตามที่เธอบอก

 

ผมเริ่มหลงรักเธอเสียแล้ว...

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งเหล่านี้อยู่ใกล้ๆ

 

ความสุข ความทุกข์ ความรู้สึก ทุกอย่างที่พรั่งพรู

 

เมื่อเธอคนนี้เดินเข้ามาในชีวิตผม

 

คุณกำลังคิดสิว่าใคร? คุณไม่รู้จักหรอก!

 

ตอนนี้ผมรู้ว่ามีเธออยู่กับผมทุกที่ ทุกนาทีที่ผมเหงา

 

เธอไปกับผมได้ทุกที่โดยไม่มีการเกี่ยงงอน

 

ไม่ต้องเสียเงิน ไม่ต้องเสียเวลา ไม่เสียความเป็นส่วนตัว ไม่...

 

ไม่มีเธอก็ดีเหมือนกัน ในบางขณะ

 

เมื่อผมนึกถึงความสุขครั้งเก่าก่อน มืออุ่น แก้มหอม ขนมหวาน และหนังสือเล่มโปรด

 

ผมลืมเธอคนนั้นจนหมดสิ้น

 

เมื่อผมปราศจากความคิดนั้น เข้าสู่ความเหงาอีกครั้ง

 

ผมพบว่าเธออยู่ข้างๆผม ไม่ได้ห่างไปไหนเลย

 

หรือว่าเธอไปจากผมไม่ได้ มันคงเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

อย่าถามผมเลยว่า เธอคือใคร? เพราะผมรู้ว่า...

 

เธอก็อยู่กับคุณด้วย!!

 

 

 

 

เธอคนนี้...คือความว่างเปล่า

 

ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในหัวใจของผม

 

ผมเบื่อ เซ็ง และมีชีวิตไปวันๆ ทำในสิ่งที่อยากทำ

 

แล้วผมก็พบว่าเมื่อผมอยู่คนเดียว

 

มันเกิดความว่างเปล่าขึ้นในใจผม

 

เธอคนนี้...ที่ผมหลงรัก

 

 

 

แด่...ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นและจากไป

 

 

 

 

 

ปล.วันนี้วันเกิดผมนะ อวยพรให้หน่อยสิ ไม่มีใครอวยพรในสเปซ(ที่ว่าง)ของผมบ้างเลย

     แอบน้อยใจใครบางคน ด้วยเหตุผลที่ไม่ค่อยเข้าใจ

     ขอ...แค่นั้นก็ได้...ถ้าเธอต้องการ...จะให้มันเป็นอย่างนั้น

     ค่ายกำลังจะเกิดแล้ว...แล้วเจอกันที่ค่ายนะ

     สิ่งที่เขียนมาทั้งหมดเลยสนใจเลย...ถือว่าอ่านผ่านๆแล้วกัน

     ถ้าสนใจก็เม้นนะ จะได้รู้ว่าสนใจอ่านมาถึงบรรทัดนี้ด้วย...

     คิดถึง...สิ่งที่เคยคิดถึง

    

 

 

ดีจ้า...ไม่ได้มาเขียนอะไรไว้ตั้งนาน (แต่เขียนไปก็คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอก อิอิ)

ก็แค่อยากเอาเรื่องใครคนนึงมาเก็บไว้ในไดอารี่นิดนึง...

.

.

มันไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง

.

.

ไม่รู้ว่าทุกสิ่งเริ่มขึ้นตอนไหน

.

.

แม้ว่าทุกสิ่งจะมีการเริ่มต้นเสมอ

.

.

ไม่ว่าชีวิต สิ่งแวดล้อม โลก จักรวาล และความรัก

.

.

(เรียงจากเล็กไปหาใหญ่เลยนะเนี่ย 55+)

.

.

แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง (นั่นดิ)

.

.

เราอาจจะหาคำตอบให้กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้...แต่สิ่งที่ปรากฎ

.

.

คือมันยังคงอยู่และอยู่มาถึงปัจจุบัน

.

.

ความรักที่เกิดขึ้นกับบางคน บริสุทธิ์ ผุดผ่อง

.

.

แต่อาจแฝงด้วยความขื่นขมในภายหลัง

.

.

การที่จะเลือกใครสักคน ก็ใช่ว่าเค้าจะเลือกคุณตอบ

.

.

การที่ใครสักคนเลือกคุณ ทำไมคุณไม่เลือกเค้าตอบ

.

.

ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพราะคุณและจะจบลงเพราะคุณ

.

.

จุดประสงค์อาจบรรลุหรือล้มเหลว

.

.

คุณเท่านั้นที่ตัดสินใจได้ ทางเลือกมีไม่มาก

.

.

จงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง

.

.

แล้วอย่าลืมว่า สิ่งที่ดีที่สุด อยู่ใกล้ตัวคุณเสมอ

.

.

อย่าปล่อยมันไปล่ะ จงคว้าไว้ให้สุดแรง

.

.

และจงปลดปล่อยถ้ามันคือความต้องการของสิ่งนั้น

.

.

------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล.  - ไม่ต้องเข้าใจมากก็ได้นะ ไม่มีประโยชน์อะไรกับใครหรอก

      - จะจดจำสิ่งที่เคยมีไว้ในใจเสมอ

      - ตัวเองถ้าได้อ่าน เค้าอยากให้รู้ว่า แม้ตัวเองจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่ตัวเองคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เค้ามีนะ

      - รักเพื่อน รักพี่ รักน้อง รักทุกคน และคนที่เคยรัก

      - ขอให้ทุกคนโชคดีกับการสอบ ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ ขอให้ได้เกรดเอนะจ๊ะ อิอิ

      - คิดถึงสิ่งที่เคยคิดถึง

      

 

ไม่ได้มาอัพเดทสเปซตั้งนาน...ไม่รู้ว่ามีคนคิดถึงเราบ้างหรือป่าวน้า

 

 

 

อดทนเวลาที่ฝนพรำ...อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง...ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ

ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ

 

 

 

ยังคงเป็นบทเพลงที่ซึ้งและเข้าถึงอารมณ์ของใครหลายๆคนเป็นอย่างดี และกับครั้งหนึ่งที่ได้เผชิญกับตัวเอง

 

 

 

...ผมเคยผ่านช่วงที่ผมคิดว่า ทางข้างหน้านั้นคือ แสงสว่างที่ผมเฝ้ารอ

...ตั้งแต่ที่ออกเดินทางอย่างเคว้งคว้างเพื่อตามหาของบางสิ่งที่ต้องการ

...ก่อนที่ผมจะถึงจุดหมายปลายทางสุดท้าย

...ผมก็ได้เจอ แสงสว่าง แสงที่เคยเฝ้ารอจากใครหลายๆ คน

 

...คนที่ผมเคยคิดว่าเป็น แสงสว่าง นั้น

...จริงๆ แล้ว ผมไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่เห็นอยู่ข้างหน้า อาจไม่ใช่อย่างที่เราคิด

...เราอาจจะคิดมากไป หรือคิดน้อยไปก็ได้

...แล้วเมฆฝนก็เกิดขึ้นในทันใด

 

...พายุโหมกระหน่ำอยู่พักใหญ่ๆ

...แล้วก็จางหายไปในที่สุด กับช่วงเวลานึง กับใครคนนึง (แต่หลายครั้ง 55+)

...แล้ว แสงสว่าง ที่แท้จริงก็ปรากฏขึ้นหลังเมฆฝนนั้น

...แสงสว่าง ที่เคยปรากฏให้ผมเห็น ไม่ได้ฉายแสงให้ผมคนเดียว

...แต่กับมีคนเฝ้ารอและได้เห็นแสงสว่างนั้นเต็มตา

...ผมพลาดหรอ? ป่าวหรอก! ผมแค่ไม่ได้ครอบครองเท่านั้นเอง

 

...ตอนนี้ ผมดีขึ้นแล้ว กับหลายๆ เรื่อง

...สิ่งที่ผ่านขอให้จบ สิ่งที่ยังไม่จบก็คงไม่เกิดขึ้นอีก

...ตอนนี้ แสงสว่างที่แท้จริง รายล้อมผมอยู่

...ผมจะถนอมมันไว้ให้นานที่สุด และทำให้รู้ว่าสิ่งที่จะทำให้อยู่ได้นานที่สุด

...คือ ความรัก

 

 

 

 

ป.ล.  ขอบคุณที่เคยรักกัน (ถึงมันจะไม่ใช่ก็ตามที)

        งง ว่ะ พิมพ์อะไรว่ะเนี่ย

        มันผ่านไปแล้วนะค่ะ เค้าจะไม่นึกถึงมันอีก ตะเองก็อย่าคิดมากนะ

        แล้วมันเรื่องอะไรเนี่ยที่พิมพ์ไปอ่ะ (ยัง งง อยู่เลย)

        I need somebody love me forever

        คิดถึง...สิ่งที่เคยคิดถึง

 

ขออภัยที่ อัพสเปซ เร็วเกินกว่ากำหนดไปหน่อย เพราะถ้าผมไม่เจอคำถามนี้ ผมคงใช้เวลาอีกนานกว่าจะขึ้นเรื่องใหม่

กรุณากลับไปอ่านเรื่องเก่าเพื่อเสริมความเข้าใจยิ่งขึ้นด้วย ขอบคุณครับ

 

** ข้อความที่ปรากฎ ขออภัยด้วยถ้ามันรุนแรงเกินไปที่จะอ่าน เพราะผมไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณเห็น มันเป็นแค่เปลือกนอกที่ฉาบบางๆของผม

     ข้างในผมมีมากกว่านั้น การใช้คำพูดของผมจึงค่อนข้างอันตรายต่อสาธารณชน...โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วย

 

 

 

โจทย์มีอยู่ว่า...?

           ถ้าคุณได้พบเห็นและได้อ่านประโยคดังต่อไปนี้  คุณจะรู้สึกอย่างไร...? (ให้เวลาคิด 1 นาที - จับเวลา)

 

 

คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า ?

คุณควรจะเลิกเพ้อฝันกับมันได้แล้วนะ

เค้าไม่ได้รักเราคุณแล้ว (หรือเค้าไม่เคยรักคุณเลย)

แล้วคุณจะไปรั้งเค้าไว้ทำไมอีกล่ะ

บ้าหรือเปล่า?

คงจะรู้นะว่าฉันหมายถึงใคร?

.

.

.

.

.

.

.

 

         เขียนคำตอบของคุณลงใต้ข้อความข้างล่างนี้ได้นะ ผู้โชคดี 10 ท่าน จะได้รู้ว่าผมรู้สึกยังไง หมดเขตเร็วๆ นี้ ติดตามรายชื่อได้ตามร้านขายยาทั่วไป 55+

         กรุณาอย่าพิมพ์ข้อความอันโหดร้ายมากเกินไปลงในสเปซนะ...ถ้าทำไม่ได้ ก็เต็มที่เลย (ชอบ)

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

   ปล.  -   กรุณาตอบตามความจริงนะครับ อยากรู้จริงๆ 

          -  ไม่ต้องตอบก็ได้...จำไว้แล้วกัน

          -  ไม่ต้องคิดมากไม่ใช่ชีวิตจริง แค่สงสัยเฉยๆ ไม่ต้องหม่นหมองประคองอารมณ์กันนะ

          -  คิดถึง...สิ่งที่เคย คิดถึง

          -  อย่าส่ง message คำว่ารัก หรือเอ่ยคำว่า คิดถึง กับใคร ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

 

อาลัย แด่...เจ้าลูกโป่งสีแดง รูปหัวใจ

 

H - คุณรู้จักลูกโป่งไหม?

 

B - รู้จักสิ ถามทำไมหรอ?

 

H - ผมว่ามันช่างเหมือนกับผมดีนะ... ตอนเด็กๆ เราคงมีลูกโป่งกันคนละลูก 2ลูก ผมเคยมีเหมือนกันนะ มันเป็นลูกโป่งสีแดง รูปหัวใจด้วยแหละ

 

B - คุณกำลังจะบอกว่า มันเหมือนหัวใจของคุณหรอ? 55+

 

H - เปล่าหรอก ผมไม่น้ำเน่าขนาดนั้น ผมแค่ชอบลักษณะทางกายภาพ กับ สิ่งที่มันเป็นเท่านั้น ซึ่งมันเหมือนกับผมในตอนนี้เลยล่ะ

 

B - ผมไม่เข้าใจ แล้วตอนนี้คุณเป็นยังไงล่ะ?

 

H - คุณดูจากลูกโป่งก็แล้วกัน ถ้ามันอยู่เฉยๆ ตอนที่ยังไม่มีลม มันก็คงเป็นแค่ลูกโป่งธรรมดาใบหนึ่งที่ไม่มีลม (มันแน่นอนอยู่แล้วนิ) แล้วถ้ามันยังคงสภาพแบบนั้นไว้ มันก็ไม่เดือดร้อนกับอะไรๆ เลย เพราะไม่มีใครสามารถทำให้มันแตกได้

 

B - แล้วคุณเป็นลูกโป่งแบบไหนล่ะ?

 

H - ผมเป็นเหมือนลูกโป่งที่เติมลมแล้ว ผมจึงล่องลอยไปทั่วท้องฟ้า เพราะตัวของผมเบากว่าอากาศรอบๆ ด้าน ผมล่องลอยไปเรื่อยๆ และผมก็มารู้สึกตัวอีกทีว่า ผมอยู่ในสภาพไร้ตัวตนจากชั้นบรรยากาศโลกเสียแล้ว

 

B - คุณลอยไปสูงซะขนาดนั้นเชียวหรอ?

 

H - ใช่ ผมคงมีลมในตัวมากมายซะจนผมลอยคว้างไปไกล และ ไม่มีใครสนใจกับลูกโป่งใบนั้นอีก คุณคิดดูนะ ลูกโป่งบางลูกมันยังลอยไปติดที่โน้นบ้าง ที่นี่บ้าง แล้วสุดท้ายก็ยังมีคนเก็บมันไป บางลูกมีน้ำหนักในตัวมากกว่าอากาศรอบด้านซะจนลอยไม่ขึ้น มันก็ยังมีคนเก็บไปอีก แต่กลับผม ลูกโป่งที่ลอยคว้างกลางอากาศ กลับไม่มีใครสนใจที่จะเก็บผมไปเลย

 

B - ใครกันล่ะ ที่ไม่สนใจคุณ ไม่เอาน่า อย่าคิดมาก คุณอาจจะแค่มีลมในตัวมากเกินไปก็ได้

 

H - คงใช่ ผมอาจจะล่องลอยเพื่อหวังให้ใครสักคนเก็บผมไปก็ได้ แต่ตอนนี้ ผมกำลังล่องลอยอย่างไร้ขีดจำกัดของเส้นทางอยู่นี่สิ

 

B - แล้วคุณจะลอยไปไหน จะลอยต่อไปทำไมอีก? คุณควรจะปล่อยลมที่อยู่ในตัวออกซะเถอะ

 

H - ผมคงทำอย่างนั้นไม่ได้!

 

B - เฮ้อ! ผมไม่เข้าใจคุณจริงๆ

 

H - งั้นผมจะอธิบายให้ฟัง ผมคือภาชนะที่กักเก็บความหวังดี ความห่วงใย และอื่นๆ อีกมากมายที่รวมเรียกว่า "ความรัก" ซึ่งมันคงมีอัตราส่วนผสมที่เบาบางกว่าสภาพอากาศรอบด้าน ที่เรียกว่า "ความเป็นจริง" มันจึงทำให้ผมลอยคว้างไปในอากาศ ผมหวังจะให้ใครสักคน(ที่ผมรัก) เก็บเอาภาชนะนี้ไว้ ไม่อยากให้มองแค่รูปทรงภายนอก แต่อยากให้มองถึงสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในมากกว่า ว่ามีมากมายแค่ไหน แต่ผมกลับอยู่ในสภาพที่ไร้ตัวตนซะนี่ เค้า(คนนั้น) ไม่อาจจะสนใจผมได้ ผมจึงลอยไปไกลแสนไกลเหลือเกิน ลูกโป่งใบนี้คงใกล้จะแตกเต็มที มันเป็นใบที่เท่าไหร่แล้วนะที่ผมไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้ มันไม่ได้แตกเพราะเค้า(คนนั้น)หรอกนะ และก็ไม่ได้แตกเพราะผมด้วย มันแตกเพราะโดนสภาพอากาศ แรงดันภายนอกที่เรียกว่า "ความเป็นจริง" บีบให้มันแตกต่างหาก ทีนี้คุณเข้าใจหรือยัง?

 

B - ผมเข้าใจแล้ว แต่มันก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรอ ถ้าคุณไม่ยอมปล่อยลมออกก็ปล่อยให้มันแตกไปเถอะ คุณจะได้มีลูกโป่งใบใหม่ซะที แต่การทำแบบนั้นมันคงเสียเวลา ผมแนะนำให้ยอมปล่อยลมออกจะดีกว่านะ

 

H - คุณไม่เข้าใจอยู่ดีหรอก หลักความคิดและเหตุผลที่กลั่นกรองมาจากสมองของคุณ ใช้กับ อารมณ์และความรู้สึกในจิตใจของคุณทันทีไม่ได้หรอก แม้ว่าผมจะเข้าใจในสิ่งที่คุณพูด สิ่งที่คุณถาม แต่คุณก็คงไม่เข้าใจในตัวผมอยู่ดี...

 

 

 

- หัวใจของผม(Heart)กำลังบรรยายความรู้สึกผ่านเส้นเลือดเข้าสู่รอยหยักบนสมองของผม(Brain) -

 

 

 

- หลังจบบทสนทนา เหลือเพียงความปรารถนาเล็กๆ ในหัวใจของผม(Heart)ว่า...

 

H - ขอบคุณนะ สำหรับคนที่เข้าใจผม ผมเพียงแค่หวังว่าสักวันหนึ่ง ผมคงเป็นลูกโป่งที่ล่องลอยไปไกลในชั้นบรรยากาศห้องหัวใจของใครบางคน(ที่ผมจะรักเค้า...อีกครั้ง!!!)

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ปล.. - ทำยังไง เธอก็คงไม่รัก ไม่ได้คิดมากไม่รักไม่เป็นไร ไม่เป็นแฟนแต่เป็นได้เท่านี้ก็ดีแค่ไหน ได้เท่าไหร่ก็เอา...

       - เพลง "เท่าไหร่ก็เอา" ของ เสนาหอย กำลังไต่ชาร์ทอยู่ในขณะนี้

       - ขอบคุณที่ตอบทุกความรู้สึก ขอบคุณทุกความรู้สึกที่ช่วยตอบ

       - สักวันผมจะแข็งแรง ดีใจที่ยังมีเธออยู่ข้างๆ

       - คิดถึง...สิ่งที่เคยคิดถึง

 

 

 

 

 

 

 

ความรักนั้นคืออะไรนะ...?   1. ไม่มีใครคนใดมีค่าพอที่เราสมควรจะเสียน้ำตาให้ เพราะคนที่มีค่าพอเขาจะไม่ทำให้เราต้องเสียน้ำตา

2. เมื่อคุณอยู่ในห้วงแห่งรัก ..ชีวิตก็เหมือนดั่งนิยายที่คุณอ่านไม่จบ

3. เมื่อคุณอยู่ในห้วงแห่งความรัก รักนั้นดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับทุกสิ่งที่คุณทำอย่างประหลาด

4. เมื่อคุณรักใคร...ทุกสิ่งรอบๆ ตัวคุณดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแห่งรักนั้น

5. เมื่อคุณมีรัก...คุณก็อยากแบ่งปันรักนั้นกับทุกสิ่งรอบๆ ตัว

6. เมื่อคุณมีรักในหัวใจ...แม้เรื่องธรรมดาประจำวัน ก็ดูจะทำให้คุณมีความสุขได้

7. เมื่อคุณถูกพันธนาการด้วยรัก...คุณก็คือนักโทษที่มีความสุขที่สุด

8. เมื่อคุณรักใครสักคน...ก็ดูเหมือนว่าคุณจะเก็บรักนั้นไว้ในใจคนเดียวไม่ได้

9. การได้รักคือ "ไม่มีอะไรเลย" การถูกรักเริ่มเป็น "บางสิ่งบางอย่าง" แต่การได้รักและถูกรักกลับเป็น "ทุกสิ่ง ทุกอย่าง"

10. คุณอาจจะเป็นแค่ "คนๆหนึ่ง" ในโลกใบนี้ แต่คุณอาจจะเป็น "โลกทั้งใบ" ของคนคนหนึ่งก็ได้

11.มันใช้เวลาแค่เพียงชั่ววินาทีในการบอกว่า" ฉันรักเธอ" แต่เราต้องใช้เวลาตลอดชีวิตในการแสดงให้เห็นว่า เรารักเค้าหรือเธอมากเพียงใด

12. ความรักก็เหมือนน้ำ เรามักจะเห็นมันเป็นของตาย ต่อเมื่อ มันหมดไปแล้ว นั่นละ ... มันจะกลายเป็นสิ่งจำเป็น

13. คุณจะทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อคนที่คุณรัก ยกเว้น รักเขาอีกครั้ง

14. ชีวิตที่ปราศจากความรัก มันไม่ใช่ชีวิตหรอก

15. ถ้าเรารู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไปเป็น เหมือนกับเพียงน้ำหยดหนึ่งในมหาสมุทร แต่มหาสมุทร คงจะมีน้ำน้อยลง ถ้าขาดหยดนั้นไป ...

16. จงใช้สมองดูแลหัวใจคุณเองและจงใช้หัวใจคุณดูแลใจดวงอื่นๆที่มาพบคุณ

17. ความรักมักนำมาซึ่งความเจ็บปวดแต่นั่นก็คุ้มค่าพอที่เราจะตายเพื่อมัน

18. เวลาที่ใช้ไปโดยปราศจากความรักเป็นเวลาที่เสียไปโดยเปล่าประโยชน์

19. ความรักที่แท้จริงเป็นอมตะ

20. ในขณะที่ผมจ้องมองคุณ ผมคิดกับตัวเองเสมอว่า ทำไมนางฟ้าถึงได้บินลงมาใกล้ถึงเพียงนี้

21. ความรักก็เหมือนเม็ดทราย เมื่อใดที่รีบคว้ามันไว้ เม็ดทรายนั้นจะไหลออกทางร่องนิ้ว แต่เมื่อค่อยๆ ประคองมันไว้ มันก็จะอยู่ในมือของคุณ และถ้าคุณทะนุถนอมความรัก มันก็อยู่ในทุกช่องว่างในหัวใจเช่นเดียวกับเม็ดทรายที่อยู่ในกำมือ

22. ความจริงใจเป็นดาบสองคม มันช่วยคุณได้แต่ก็อาจทำให้รู้สึกเสียใจได้เหมือนกัน   รัก...เพื่อรัก...เพื่อคนๆ นึงที่ให้เรารัก...และรักเรา