หมูน้อยสีชมพู..... 的个人资料Gimjuy-Tuikung照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
10月20日 วันเวลาและความทรงจำไม่ได้มาอัพเดทสเปซตั้งนาน...ไม่รู้ว่ามีคนคิดถึงเราบ้างหรือป่าวน้า
อดทนเวลาที่ฝนพรำ...อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง...ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ
ยังคงเป็นบทเพลงที่ซึ้งและเข้าถึงอารมณ์ของใครหลายๆคนเป็นอย่างดี และกับครั้งหนึ่งที่ได้เผชิญกับตัวเอง
...ผมเคยผ่านช่วงที่ผมคิดว่า ทางข้างหน้านั้นคือ แสงสว่างที่ผมเฝ้ารอ
...ตั้งแต่ที่ออกเดินทางอย่างเคว้งคว้างเพื่อตามหาของบางสิ่งที่ต้องการ
...ก่อนที่ผมจะถึงจุดหมายปลายทางสุดท้าย
...ผมก็ได้เจอ แสงสว่าง แสงที่เคยเฝ้ารอจากใครหลายๆ คน
...คนที่ผมเคยคิดว่าเป็น แสงสว่าง นั้น
...จริงๆ แล้ว ผมไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่เห็นอยู่ข้างหน้า อาจไม่ใช่อย่างที่เราคิด
...เราอาจจะคิดมากไป หรือคิดน้อยไปก็ได้
...แล้วเมฆฝนก็เกิดขึ้นในทันใด
...พายุโหมกระหน่ำอยู่พักใหญ่ๆ
...แล้วก็จางหายไปในที่สุด กับช่วงเวลานึง กับใครคนนึง (แต่หลายครั้ง 55+)
...แล้ว แสงสว่าง ที่แท้จริงก็ปรากฏขึ้นหลังเมฆฝนนั้น
...แสงสว่าง ที่เคยปรากฏให้ผมเห็น ไม่ได้ฉายแสงให้ผมคนเดียว
...แต่กับมีคนเฝ้ารอและได้เห็นแสงสว่างนั้นเต็มตา
...ผมพลาดหรอ? ป่าวหรอก! ผมแค่ไม่ได้ครอบครองเท่านั้นเอง
...ตอนนี้ ผมดีขึ้นแล้ว กับหลายๆ เรื่อง
...สิ่งที่ผ่านขอให้จบ สิ่งที่ยังไม่จบก็คงไม่เกิดขึ้นอีก
...ตอนนี้ แสงสว่างที่แท้จริง รายล้อมผมอยู่
...ผมจะถนอมมันไว้ให้นานที่สุด และทำให้รู้ว่าสิ่งที่จะทำให้อยู่ได้นานที่สุด
...คือ ความรัก
ป.ล. ขอบคุณที่เคยรักกัน (ถึงมันจะไม่ใช่ก็ตามที)
งง ว่ะ พิมพ์อะไรว่ะเนี่ย
มันผ่านไปแล้วนะค่ะ เค้าจะไม่นึกถึงมันอีก ตะเองก็อย่าคิดมากนะ
แล้วมันเรื่องอะไรเนี่ยที่พิมพ์ไปอ่ะ (ยัง งง อยู่เลย)
I need somebody love me forever
คิดถึง...สิ่งที่เคยคิดถึง 8月13日 โจทย์?ขออภัยที่ อัพสเปซ เร็วเกินกว่ากำหนดไปหน่อย เพราะถ้าผมไม่เจอคำถามนี้ ผมคงใช้เวลาอีกนานกว่าจะขึ้นเรื่องใหม่
กรุณากลับไปอ่านเรื่องเก่าเพื่อเสริมความเข้าใจยิ่งขึ้นด้วย ขอบคุณครับ
** ข้อความที่ปรากฎ ขออภัยด้วยถ้ามันรุนแรงเกินไปที่จะอ่าน เพราะผมไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณเห็น มันเป็นแค่เปลือกนอกที่ฉาบบางๆของผม
ข้างในผมมีมากกว่านั้น การใช้คำพูดของผมจึงค่อนข้างอันตรายต่อสาธารณชน...โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วย
โจทย์มีอยู่ว่า...?
ถ้าคุณได้พบเห็นและได้อ่านประโยคดังต่อไปนี้ คุณจะรู้สึกอย่างไร...? (ให้เวลาคิด 1 นาที - จับเวลา)
คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า ?
คุณควรจะเลิกเพ้อฝันกับมันได้แล้วนะ
เค้าไม่ได้รักเราคุณแล้ว (หรือเค้าไม่เคยรักคุณเลย)
แล้วคุณจะไปรั้งเค้าไว้ทำไมอีกล่ะ
บ้าหรือเปล่า?
คงจะรู้นะว่าฉันหมายถึงใคร?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
คำตอบของผมน่ะหรอ? ผมขออนุญาตตอบด้วยอารมณ์นะ ขอโทษที
จากที่ได้อ่าน ผมบอกได้เลยว่า ที่คุณเห็นน่ะ ผมแต่งเติมจากประโยคจริงแล้ว ถ้าได้อ่านประโยคนี้จริงๆอีกที ผมเชื่อว่า มันค่อนข้างแรงอยู่สำหรับผม
ผมไม่อาจรู้ได้ว่าคนที่เขียนประโยคนี้ หมายถึงผมจริงๆหรือป่าว เพราะถ้าไม่ได้ หมายถึง ผู้ชายคนนั้น เพื่อนของเธอ ก็คงมีแต่ผมเท่านั้นแหละ
ผมไม่ได้โกรธหรอกถ้ามันหมายถึงผมจริงๆ แต่ผมขอพูดเพียงว่าคนที่เขียนประโยคนี้ เค้าช่างไม่รู้ HERE อะไรเลย แม่X พูดออกมาได้เนอะ
ผมโทษแล้วกันที่เป็นเอามากไปเนี่ย คุณก็น่าจะได้เห็นอยู่แล้วนิว่า วันนั้นวันที่ 8 อ่ะ มันเป็นยังไง แล้ววันนั้นจะ เสือ+ไก่ แซวทำ HERE อะไร
แม่X แล้วมาพูดได้ว่า GU เพ้อฝัน GU รู้เว้ยว่าเค้าไม่ได้รักGU ทั้งๆที่ เค้าทำให้ GU เข้าใจแบบนั้นได้ เค้าเก่งนะ ผมรู้ และก็นับถือด้วย
ผมจะไม่ถือสาหาความอะไรสักหน่อย และคิดว่าอะไรมันคงจะดีขึ้นถ้าผมได้คุยกับเค้าคนนั้นอีกครั้ง แต่ แม่X GU กลับมาเจอประโยคนี้จากเพื่อนของเค้า
บอกตรงๆ GU ไม่ไหวนะ ถึงขนาดต้องมาเขียนสเปซเลย ผมไม่อยากจะพาดพิงถึงการเลี้ยงดู สั่งสอนของครอบครัวเค้าหรอก เพราะแค่วันนั้นที่ผมเจอก็พอรู้
ได้ว่าเลี้ยงกันมายังไง ปรับปรุงนะครับ คุณคนที่เขียนประโยคนี้ตอนนี้คงจะไม่เข้าใจผมหรอก ถ้างั้นผมขอเฝ้าภาวนาแล้วกันให้สักวันหนึ่งนะ
ถ้าคุณได้เจอกับคนที่คุณรักเค้าแล้วเค้าไม่ได้รักคุณตอบ กลับมาอ่านอันนี้นะประโยคที่คุณเขียนไว้อ่ะ แล้วจะได้รู้ว่าสิ่งที่คุณทำอ่ะ มันบ้าหรือเปล่า?
อีกอย่างนะ ผมไม่เคยรั้งใครไว้ ผมหวังดีกับทุกคนตลอด และอยากให้เค้าได้ดี ผมรู้ว่าตัวเองยังไม่ดีพอ แต่ผมก็ยังดีที่ไม่เคยเก็บใครมาเป็นของตัวเอง
ชีวิตเค้า ไม่ใช่ชีวิตผม ผมยังหวังดีเสมอ ถึงแม้คุณจะมาอ่านข้อความนี้ ผมบอกได้เลยนะว่าไม่โกรธอะไรมากหรอก แค่อยากให้เข้าใจไว้ด้วย
ผมมันบ้า และก็ไม่ค่อยอยากยุ่งกับคนฉลาดอย่างคุณสักเท่าไหร่หรอก...น่าจะรู้นะว่าหมายถึงใคร?
เขียนคำตอบของคุณลงใต้ข้อความข้างล่างนี้ได้นะ ผู้โชคดี 10 ท่าน จะได้รู้ว่าผมรู้สึกยังไง หมดเขตเร็วๆ นี้ ติดตามรายชื่อได้ตามร้านขายยาทั่วไป 55+
กรุณาอย่าพิมพ์ข้อความอันโหดร้ายมากเกินไปลงในสเปซนะ...ถ้าทำไม่ได้ ก็เต็มที่เลย (ชอบ)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล. - กรุณาตอบตามความจริงนะครับ อยากรู้จริงๆ
- ไม่ต้องตอบก็ได้...จำไว้แล้วกัน
- ไม่ต้องคิดมากไม่ใช่ชีวิตจริง แค่สงสัยเฉยๆ ไม่ต้องหม่นหมองประคองอารมณ์กันนะ
- คิดถึง...สิ่งที่เคย คิดถึง
 - อย่าส่ง message คำว่ารัก หรือเอ่ยคำว่า คิดถึง กับใคร ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
- อย่าใกล้ชิด กะหนุงกะหนิง กับใครมากเกินไป ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น
- อย่าบอกว่า ความรู้สึกที่ให้ ไม่ใช่การหลอกลวง แต่ไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เลยนะ เพราะถ้าคุณไม่ได้รู้สึกก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ผมรู้สึก เพราะที่ผมรู้สึกมันคือสิ่งที่รู้สึกได้ และถ้าสิ่งที่คุณรู้สึกไม่ใช่การหลอกลวงแล้ว ที่ผ่านมาคืออะไร? มันคือสิ่งที่คุณไม่รู้สึกเลยเหรอ? คุณเก่งนะที่ทำให้ผมรู้สึกได้ ทั้งๆ ที่คุณไม่เคยรู้สึกอะไรเลย ถ้าคุณไม่รู้สึกจริงๆ ก็ไม่ต้องใช้คำว่า ไม่ใช่การหลอกลวง ก็ได้ เพราะดูประโยคมันขัดแย้งกันในตัว ถ้าตัดคำนี้ออกมันจะทำให้ดูเหมือนว่า ผมรู้สึกไปเอง ทั้งๆ ที่คุณไม่เคยรู้สึกอะไรด้วยเลย
- อย่าได้พูดอะไร ถ้าคุณไม่ได้รู้ HERE อะไรเลย เพราะผมไม่ชอบ...คงรู้นะว่าผมหมายถึงใคร? 8月12日 ลูกโป่งอาลัย แด่...เจ้าลูกโป่งสีแดง รูปหัวใจ
H - คุณรู้จักลูกโป่งไหม?
B - รู้จักสิ ถามทำไมหรอ?
H - ผมว่ามันช่างเหมือนกับผมดีนะ... ตอนเด็กๆ เราคงมีลูกโป่งกันคนละลูก 2ลูก ผมเคยมีเหมือนกันนะ มันเป็นลูกโป่งสีแดง รูปหัวใจด้วยแหละ
B - คุณกำลังจะบอกว่า มันเหมือนหัวใจของคุณหรอ? 55+
H - เปล่าหรอก ผมไม่น้ำเน่าขนาดนั้น ผมแค่ชอบลักษณะทางกายภาพ กับ สิ่งที่มันเป็นเท่านั้น ซึ่งมันเหมือนกับผมในตอนนี้เลยล่ะ
B - ผมไม่เข้าใจ แล้วตอนนี้คุณเป็นยังไงล่ะ?
H - คุณดูจากลูกโป่งก็แล้วกัน ถ้ามันอยู่เฉยๆ ตอนที่ยังไม่มีลม มันก็คงเป็นแค่ลูกโป่งธรรมดาใบหนึ่งที่ไม่มีลม (มันแน่นอนอยู่แล้วนิ) แล้วถ้ามันยังคงสภาพแบบนั้นไว้ มันก็ไม่เดือดร้อนกับอะไรๆ เลย เพราะไม่มีใครสามารถทำให้มันแตกได้
B - แล้วคุณเป็นลูกโป่งแบบไหนล่ะ?
H - ผมเป็นเหมือนลูกโป่งที่เติมลมแล้ว ผมจึงล่องลอยไปทั่วท้องฟ้า เพราะตัวของผมเบากว่าอากาศรอบๆ ด้าน ผมล่องลอยไปเรื่อยๆ และผมก็มารู้สึกตัวอีกทีว่า ผมอยู่ในสภาพไร้ตัวตนจากชั้นบรรยากาศโลกเสียแล้ว
B - คุณลอยไปสูงซะขนาดนั้นเชียวหรอ?
H - ใช่ ผมคงมีลมในตัวมากมายซะจนผมลอยคว้างไปไกล และ ไม่มีใครสนใจกับลูกโป่งใบนั้นอีก คุณคิดดูนะ ลูกโป่งบางลูกมันยังลอยไปติดที่โน้นบ้าง ที่นี่บ้าง แล้วสุดท้ายก็ยังมีคนเก็บมันไป บางลูกมีน้ำหนักในตัวมากกว่าอากาศรอบด้านซะจนลอยไม่ขึ้น มันก็ยังมีคนเก็บไปอีก แต่กลับผม ลูกโป่งที่ลอยคว้างกลางอากาศ กลับไม่มีใครสนใจที่จะเก็บผมไปเลย
B - ใครกันล่ะ ที่ไม่สนใจคุณ ไม่เอาน่า อย่าคิดมาก คุณอาจจะแค่มีลมในตัวมากเกินไปก็ได้
H - คงใช่ ผมอาจจะล่องลอยเพื่อหวังให้ใครสักคนเก็บผมไปก็ได้ แต่ตอนนี้ ผมกำลังล่องลอยอย่างไร้ขีดจำกัดของเส้นทางอยู่นี่สิ
B - แล้วคุณจะลอยไปไหน จะลอยต่อไปทำไมอีก? คุณควรจะปล่อยลมที่อยู่ในตัวออกซะเถอะ
H - ผมคงทำอย่างนั้นไม่ได้!
B - เฮ้อ! ผมไม่เข้าใจคุณจริงๆ
H - งั้นผมจะอธิบายให้ฟัง ผมคือภาชนะที่กักเก็บความหวังดี ความห่วงใย และอื่นๆ อีกมากมายที่รวมเรียกว่า "ความรัก" ซึ่งมันคงมีอัตราส่วนผสมที่เบาบางกว่าสภาพอากาศรอบด้าน ที่เรียกว่า "ความเป็นจริง" มันจึงทำให้ผมลอยคว้างไปในอากาศ ผมหวังจะให้ใครสักคน(ที่ผมรัก) เก็บเอาภาชนะนี้ไว้ ไม่อยากให้มองแค่รูปทรงภายนอก แต่อยากให้มองถึงสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในมากกว่า ว่ามีมากมายแค่ไหน แต่ผมกลับอยู่ในสภาพที่ไร้ตัวตนซะนี่ เค้า(คนนั้น) ไม่อาจจะสนใจผมได้ ผมจึงลอยไปไกลแสนไกลเหลือเกิน ลูกโป่งใบนี้คงใกล้จะแตกเต็มที มันเป็นใบที่เท่าไหร่แล้วนะที่ผมไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้ มันไม่ได้แตกเพราะเค้า(คนนั้น)หรอกนะ และก็ไม่ได้แตกเพราะผมด้วย มันแตกเพราะโดนสภาพอากาศ แรงดันภายนอกที่เรียกว่า "ความเป็นจริง" บีบให้มันแตกต่างหาก ทีนี้คุณเข้าใจหรือยัง?
B - ผมเข้าใจแล้ว แต่มันก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรอ ถ้าคุณไม่ยอมปล่อยลมออกก็ปล่อยให้มันแตกไปเถอะ คุณจะได้มีลูกโป่งใบใหม่ซะที แต่การทำแบบนั้นมันคงเสียเวลา ผมแนะนำให้ยอมปล่อยลมออกจะดีกว่านะ
H - คุณไม่เข้าใจอยู่ดีหรอก หลักความคิดและเหตุผลที่กลั่นกรองมาจากสมองของคุณ ใช้กับ อารมณ์และความรู้สึกในจิตใจของคุณทันทีไม่ได้หรอก แม้ว่าผมจะเข้าใจในสิ่งที่คุณพูด สิ่งที่คุณถาม แต่คุณก็คงไม่เข้าใจในตัวผมอยู่ดี...
- หัวใจของผม(Heart)กำลังบรรยายความรู้สึกผ่านเส้นเลือดเข้าสู่รอยหยักบนสมองของผม(Brain) -
- หลังจบบทสนทนา เหลือเพียงความปรารถนาเล็กๆ ในหัวใจของผม(Heart)ว่า...
H - ขอบคุณนะ สำหรับคนที่เข้าใจผม ผมเพียงแค่หวังว่าสักวันหนึ่ง ผมคงเป็นลูกโป่งที่ล่องลอยไปไกลในชั้นบรรยากาศห้องหัวใจของใครบางคน(ที่ผมจะรักเค้า...อีกครั้ง!!!)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล.. - ทำยังไง เธอก็คงไม่รัก ไม่ได้คิดมากไม่รักไม่เป็นไร ไม่เป็นแฟนแต่เป็นได้เท่านี้ก็ดีแค่ไหน ได้เท่าไหร่ก็เอา...
- เพลง "เท่าไหร่ก็เอา" ของ เสนาหอย กำลังไต่ชาร์ทอยู่ในขณะนี้
- ขอบคุณที่ตอบทุกความรู้สึก ขอบคุณทุกความรู้สึกที่ช่วยตอบ
- สักวันผมจะแข็งแรง ดีใจที่ยังมีเธออยู่ข้างๆ
- คิดถึง...สิ่งที่เคยคิดถึง 7月22日 NEVER part 1STOP! ...
โลกนี้ดูช่างวุ่นวายเหลือเกิน...ผมลองคิดเล่นๆ ดูว่า ถ้าเกิดโลกนี้ไม่มีผมสักคน มันจะเป็นยังไงน้า ผมได้คำตอบขึ้นมาทันทีที่คำถามจบ โลกมันก็คงยังดำเนินต่อไปของมันสิ ผมรู้ว่าฐานะของผมช่างเบาบางต่อโลกใบนี้เหลือเกิน ไม่ใช่ว่าผมไร้ค่าหรอก เพียงแค่ผมไม่ค่อยมีค่าในสายตาของใครๆ เท่านั้นเอง ชีวิตผมมีคุณค่านะ แต่คงไม่พอที่จะดูแลคุณค่าของชีวิตอื่นได้ ผมจึงอยู่คนเดียวบนโลกนี้ไง...
คุณลองคิดดูแล้วกันว่า สิ่งที่ควรจะเป็นตัวคุณ มันกลับไม่ใช่เลย สิ่งที่น่าจะเป็นของคุณ น่าจะหมายถึงคุณ แต่มันกลับไม่ใช่เลย
- คุณน่าจะได้ซื้อของก่อนจากการต่อคิว แต่คุณกลับไม่ได้
- คุณน่าจะได้ออกรถก่อนตอนไฟเขียว แต่มันไม่ใช่คุณ
- คุณน่าจะได้โบนัสจากความขยัน แต่คุณกลับไม่ได้ หรือ
- คุณควรจะได้รับความรัก สิ่งที่คุณทำให้เค้า แล้วสิ่งที่เค้าขอบคุณความรัก น่าจะมาถึงคุณ แต่เค้ากลับไม่ได้หมายถึงคุณเลย
คุณจะคิดว่าไง? คุ้มค่าหรอ? มันดีแล้วหรอ? ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่มันยุติธรรมหรอก สมการที่แปรผันตรงใช้ไม่ได้กับความรักหรอกนะ น่าเศร้าเนอะ!
ผมเดินไปในซอยแห่งหนึ่ง ผมเจอเด็กผู้หญิงตัวน้อยกำลังเล่นตุ๊กตาของเธออยู่ เธอดูแลมันอย่างทนุถนอมประหนึ่งว่าเป็น ลูก ของเธอ ผมเข้าไปหาและบอกว่า...
ผม - หนูจ๋า พี่ขอตุ๊กตาของหนูได้ไหมจ๊ะ?
เธอกลับสวมกอดตุ๊กตาตัวนั้นไว้แน่น แล้วส่ายหัวเชิงปฎิเสธ ผมจึงเสนอเธอว่า...
ผม - พี่ให้เงินด้วยนะ เอาไปกินขนม เอาม่ะ?
ในหัวผมคิดว่า เด็กคงไม่สนใจเงินทองในตอนนั้นหรอก แล้วมันก็จริงอย่างที่ผมคิดไว้ ผมจึงใช้กำลังฉุดดึงตุ๊กตาตัวนั้นมา โดยที่ตุ๊กตามันคงไม่ยินยอมติดสอยห้อยตามผมมาแน่ๆ มันถึงได้ทิ้งแขนข้างหนึ่งไว้ที่เจ้าของเดิมของมัน เด็กน้อยร้องไห้ทันทีที่ตุ๊กตาพรากจากอก ร่ำร้องให้ตุ๊กตาตัวนั้นกลับมา แต่มันสายไปแล้ว ตุ๊กตามันเสียหายเกินที่จะรักษาได้ ผมจึงยินดีจะรับผิดชอบซื้อตัวใหม่ให้ แต่ตัวเก่าจะต้องเป็นของผมนะ (ก็ผมชอบมันจริงๆ นิ) แต่หนูน้อยก็เสียใจไปแล้วนะ จะทำยังไงได้ ผมจึงวิ่งหนีปัญหานั้นซะ...
ผมเดินต่อไปจนเจอหญิงชราคนหนึ่ง ผมเข้าไปหาเธอแล้วยื่นข้อเสนอว่า ผมขอหัวใจของเธอได้ไหม? อีกไม่นานเธอก็จะจากโลกนี้ไปแล้ว ผมหวังว่าหัวใจของเธอคงใช้การได้ดีอยู่ (ผมต่อรองเอาชีวิตของเธอเลยนะ) เธอจึงถามผมว่า...
หญิงชรา - เธอมีความสำคัญแค่ไหนกัน เพียงพอที่ฉันจะยอมยกหัวใจของฉันให้เธอ
ผม - ผมไม่มีความสำคัญอะไรหรอก ผมแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากมัน ในการเรียนรู้ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของคุณ และใช้เพื่อรักใครคนนึงอย่างมีเหตุผลมากกว่าเด็กที่ผมเจอมาเมื่อกี๊ (และผมก็ชอบหัวใจดวงนี้อีกซะด้วยสิ)
หญิงชรา - ฉันยินดีที่จะให้เธอ แต่เธอต้องสัญญานะว่า เธอจะใช้หัวใจของฉันรักคนอื่นต่อไป และรักมากกว่าฉันด้วย
ผม - ผมสัญญา... (โกหก)
แล้วหญิงชราก็สละชีพตนเอง เพียงเพื่อให้ผมได้หัวใจนั้นมา ผมได้ดังที่หวังไว้เสียที ผมมีหัวใจแล้ว ผมรักคนอื่นได้แล้ว เอ๊ะ !แต่ผมกลับลืมคิดไปว่าที่ผมทำอย่างงี้ คนอื่นเค้าจะรักผมด้วยหรือป่าว?
คำตอบ - ไม่มีใครรักผมหรอก ก็ผมเลวซะขนาดนี่นิ 55+
เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าผมเป็นเด็ก ผมหวงแหนเลยเกินกับความรักที่ผมมี ถึงขนาดร้องไห้ได้เสมอเมื่อนึกถึงมัน แต่ตอนนี้ผมกำลังจะตายเหมือนหญิงชราคนนั้นแล้ว ผมกำลังจะมีคนจะมาแทนที่ที่จะรัก "เธอ" คนนั้น ต่อจากผม
ผมกำลังจะตาย ใกล้ตายจริงๆ แล้วสินะ ผมตายมากี่ครั้งแล้วเนี่ย 55+ ตายแล้วก็เกิดเป็นคนใหม่แล้วก็ตายซ้ำตายซาก หัวใจผมไม่ไหวแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ ผมไม่มีหัวใจแล้ว ผมให้คนอื่นไปแล้ว มันมากมายเหลือเกิน ผมควรจะหยุดดีไหม? หรือ ผมควรจะตายจริงๆ
เฮ้อ! พอเถอะ เป็นอะไรมากป่าวเนี่ย ไอ้หมูบ้า...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล. - ไม่รู้ว่าทั้งหมดเราคิดไปเองหรือป่าว ถ้ามันเป็นจริง "เธอ" ช่วยบอกฉันด้วยนะ
- ยังคงรัก และ คิดถึงเธอเสมอ แม้เธอจากไปแล้วก็ตามที
- คิดถึง...สิ่งที่เคย คิดถึง!
 ปิดสเปซ... NEVER part 2NEVER
อาจจะเจอหน้าเธอ อาจจะได้คุยกัน แต่ละวันผ่านไปดูเหมือนเธอมีใจ
แต่ไม่รู้ทำไม ว่าลึกๆข้างใน มันปวดร้าวและรู้สึกได้กับความเฉยชา
*ที่ทำดีให้กัน ให้กับฉันมานาน สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็นภาพลวง
เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ ยิ่งนานเท่าไร ในใจยิ่งรับรู้ความจริง
**(ว่า)ฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
ในความฝันของเธอแค่ผ่านมาและผ่านไป
ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน มันเป็นแค่จินตนาการของคนโง่งมงาย
เจ็บแทบตาย แต่ทั้งใจก็ยังรักเธอ...
7月19日 เพื่อรัก...เพื่อเธอ
7月11日 เพ้อเจ้อขอระลึกแด่...คนๆ นึงที่เฝ้ารอ
 โลกหมุนไปทุกวินาที นำพาให้น้ำทะเลซัดขึ้นหาดกว้าง ถนนหนทางทอดยาวไปสู่รถรา ต้นไม้แทรกตัวจากพื้นแผ่นดินขึ้นเสียดฟ้า และทำให้เวลาของคน 2 คนมาบรรจบกัน ทุกวินาทีที่โลกหมุนไปนั้น บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น และจบลงในขณะนั้น มันเร็วจริงๆที่อะไรต่อมิอะไรผ่านไปโดยที่เราไม่ได้หยิบคว้าเอาไว้กับมือ กลับปล่อยให้มันล่องลอย ผ่านเข้ามาแล้วก็ทะลุผ่านเราไป ทิ้งตะกอนตกค้างไว้ในใจ มากขึ้นๆ นานขึ้นๆ จนหัวใจเริ่มชาและชินกับสิ่งต่างๆ เหนื่อยนะที่ต้องวิ่งตามกับโชคชะตาที่ถูกกำหนด แต่มันก็คือชีวิตนิ ฝืนอะไรไม่ได้มากหรอก
ตอนนี้ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว อยากมีเพื่อน หรือใครสักคนที่จะเข้าใจ และดูแลกันและกัน คนที่เหมือนๆกัน คนที่พร้อมจะมาชะล้างตะกอนหัวใจให้ลดลง น้อยลง จนหมดสิ้น คนที่ไม่พิเศษสำหรับใครๆ แต่จะเป็นที่ 1ในใจของฉันเสมอ โลกคงหมุนให้ฉันกลับมาเจอ...เจอเธอ คนที่หายจากฉันไปนานแสนนาน อาจจะมาจากชาติก่อน หรือ เพิ่งผ่านมาแล้วมาทิ้งรักให้ฝักตัวในใจฉัน หรือ คนที่ผ่านไปแล้ว และพร้อมจะกลับมาเริ่มต้นกันใหม่
ฉันไม่รู้ ฉันไม่แน่ใจ ฉันไม่กลัวที่จะรักหรอก แต่ฉันรักที่จะกลัวมากกว่า หากวันหนึ่งวันใดที่ฉันเกิดผิดพลาดอีก กลัวที่จะสูญเสียอีกครั้ง กลัวที่ฉันจะรู้สึกไปเอง กลัวที่จะเกิดอะไรซ้ำอีกเป็นครั้งที่ 2 แต่ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรหรอกนะ มันเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนอยู่แล้วนิ
- บางทีเราอาจคิดถึงใครคนนึง แต่เราคงไม่อาจรู้ได้ว่าเค้าจะคิดถึงเราหรือเปล่า
- บางทีเราอาจจะอยากคุยกับใครคนนึง แต่เราคงไม่อาจรู้ได้ว่าเค้าอยากคุยกับเราด้วยหรือเปล่า
- บางทีเราอาจจะเกิดความรู้สึกดีๆ กับใครคนนึงจนเรียกได้ว่ารัก แต่ความผูกพันแบบนี้เค้าจะมีให้เราหรือเปล่า
ทั้งหมดฉันไม่รู้ ฉันตอบไม่ได้ แต่สิ่งที่ได้ทำแล้วมันสุขใจของฉัน ฉันก็จะทำโดยที่ไม่คาดหวังให้อะไรเกิดขึ้นในทันที เพราะสิ่งเหล่านี้เราหวังกันได้เสมอ และคำตอบที่จะเฉลยจากคนอีกคนที่ฉันเฝ้ารออยู่ มันคงจะเดินทางมาในอนาคตนี้เอง...
หมูน้อยล่องลอย... 7月1日 กล่องไปรษณีย์สีแดงเรื่องราวต้นกำเนิด "เพื่อนสนิท" ที่เดินทางจากตัวหนังสือสู่แผ่นฟิล์ม
เรื่องราวของรักใสๆ ที่เดินทางไกลถึง 1500 กิโลเมตร จากทะเลถึงภูเขา
ดากานดา...แกถามฉันว่า "ฉันมาทำอะไรเอาในตอนนี้" ยามที่สีแสดสดของทองกวาวกำลังเลือนไป ฉันจะตอบแกว่าอย่างไรดี ฉันได้บอกรักแกใต้ต้นชงโคก่อนที่เราจะต้องจากกัน เมื่อวานนี้เอง
ดากานดา...การเดินทางทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก แต่บาวัน ไอ้ความรู้สึกเก่าๆ มันก็ผุดขึ้นมาอีก ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย เวลา 5ปี นานเกินกว่าน้ำเค็มทั้งท้องทะเลจะชำระให้หมดลงได้ ฉันได้บันทึกอะไรผิดอีกแล้ว ไม่ใช่เวลา 5ปีหรอกที่ยากต่อการลบล้าง เพราะเพียงรอยยิ้มจางๆ ของแก แค่นั้นก็ยากต่อการลืมเลือนแล้วล่ะ...ดากานดา
คุณเชื่อเรื่องชาติภพหรือเปล่า ชาติหน้าชาติโน้น การเวียนว่ายตายแล้วเกิด การไปยังภพภูมิที่ดีกว่าในชาตินี้ การไปสู่ดินแดนสวรรค์และดวงดาวบนฟ้า ฉันพยายามทำใจเชื่อเรื่องเหล่านี้ แม่ว่าบางทีก็ไม่แน่ใจว่าเวลาของคนเรานั้นมีให้แค่วันนี้เท่านั้น
แล้วคุณเชื่อเรื่องรักแท้แต่ชาติปางก่อนไหม คนรักของเราในชาติก่อนกำลังตามหาเราอยู่ รอคอยวันเวลาที่จะพบและรัก ฉันไม่เชื่อและแม้จะเป็นเรื่องจริง ชาติเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับใครสักคนหนึ่ง ชาตินี้ฉันให้โอกาสทุกคนที่รักฉัน ฉันยังไม่มีใครคนใดที่รักฉันอย่างแท้จริงเลย "เธอจะรักฉันได้ไหม"
ฉันคงต้องจบการเดินทางลงตรงนี้จริงๆ แล้วล่ะ...ดากานดา ฉันจะจบข้อความในจดหมายฉบับสุดท้ายของฉันเดี๋ยวนี้แล้ว จะจบอย่างไรดีเพื่อไม่ให้มันเชยและเศร้า รักและคิดถึง ดีไหม...ดากานดา รักและคิดถึงแกเสมอ
ทำไมเธอต้องจากไปล่ะ เธอไม่อยากให้ความรักนั้นเป็นเหมือน ดอกกุหลาบดอกเดียวของเธอหรอกหรือ ดอกกุหลาบที่เธอคอยรดน้ำและพรวนดินให้ ดอกกุหลาบที่เธอเฝ้าเอาใจใส่ตลอดเวลา...
ดอกกุหลาบ น่ะหรือ ผู้คนทั่วไปเขาทำอย่างไรกับ ดอกกุหลาบ กันล่ะ ฉันไม่รู้จักมันเลยด้วยซ้ำ
มันเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว เราจะมองเห็นอะไรได้ลึกซึ้งแจ่มแจ้งก็ด้วยหัวใจเท่านั้น แก่นสาระสำคัญใดๆ ก็ตาม มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นหรอก หวังว่าสักวันหนึ่งเธอคงรู้จักมัน
ดังนั้นเอง ไข่ย้อย จึงอาจเป็นเพื่อนเก่าคนหนึ่งของคุณ ดากานดา จึงอาจเป็นผู้หญิงที่งดงามซึ่งคุณเคยพบเธอเมื่อนานมาแล้ว นุ้ย จึงอาจเป็นหญิงสาวน่ารักผู้มีรอยยิ้มที่ต้องเก็บเอามาเขียนถึง หากคุณอ่านเรื่องนี้จบลงแล้ว อย่าพยายามนึกว่าตอนนี้ ดากานดา อยู่ที่ไหน นุ้ย ยังทำงานเป็นนางสาวพยาบาลอยู่บนเกาะพะงันหรือเปล่า ไข่ย้อย เขาเดินทางต่อไปที่ใดอีก หลังจากการเดินทางวันสุดท้าย บนเรือนอนกลางทะเล เพราะผมเองก็ไม่รู้... 5月23日 โลกโลก ก็คือ เรา
 เรา ก็คือ โลก
 โลกของเรา...
 โลกนั้นประกอบด้วยพื้นน้ำ 70% และพื้นดิน 30%
เหมือนกับเราที่ร่างกายประกอบด้วย น้ำ 70% และกายเนื้อ 30%
ต้นกำเนิดของโลกเป็นเพียงทฤษฎี เหมือนกับต้นกำเนิดของมนุษย์ที่เป็นเพียงทฤษฎีเช่นกัน
โลกมีด้านที่สว่าง และ ด้านมืด เราก็มีทั้ง ด้านดี และ ด้านเลว อยู่ในตัว
โลกดำรงอยู่เป็นเวลานาน นานพอที่จะให้เราดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้หลายชั่วอายุคน
โลกอยู่รวมกับจักรวาลภายใต้การปกครองของกาแล็คซี่
ส่วนเราอยู่ร่วมกันแบบสังคม ภายใต้การปกครองของผู้นำ
โลกแบ่งตัวเองออกเป็น 7 ทวีป แต่เราแบ่งเผ่าพันธุ์ไว้ 3 ประเภท คือ ผิวขาว ผิวเหลือง และ ผิวดำ
น่าแปลกที่โลกแยกตัวออกอย่างค่อนข้างชัดเจน แต่ทุกคนก็อยู่ร่วมกันได้ในโลกใบนี้
(แล้วถ้าไม่อยู่ในโลกจะให้ไปอยู่ที่ไหนล่ะ...ท่าน)
เมื่อก่อนเชื่อกันว่าแผ่นดินของโลกเคยอยู่ติดกัน แต่ตอนนี้ถูกแยกออกไปตามเผ่าพันธุ์ต่างๆ ของมนุษย์ ถึงแม้แผ่นดินจะแยกออกห่างกันเพียงใด แต่ใจเราก็ยังไม่แยกจากกัน เพราะเราคือโลกใบเดียวกัน (แหวะ)
ความรักก็ยังคงดำรงอยู่ภายในโลก พร้อมกับการกำเนิดขึ้นของมนุษย์ทุกคน มนุษย์คู่แรกของโลกอาจจะดำรงอยู่เพื่อการสืบพันธุ์ในสมัยแรกเริ่มและขยายเผ่าพันธุ์ของตนเองเท่านั้น แต่ขอให้เชื่อเถอะ ถ้าเราไม่มีความรักนั้นไซร้ คงไม่มีเรามาจนถึงยุคสมัยนี้
ฉะนั้นความรักจึงเป็นสิ่งที่สวยงามของใครหลายๆ คน ตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่เกิดจนตาย ความรักไหลเวียนครอบคลุมโลก เหมือน เลือดที่ไหลเวียนตามเส้นเลือดทั่วทั้งร่างกาย
แต่ทว่า แต่ละคนก็มีโลกของตนเองอยู่เหมือนกัน ขอเพียงเปิดโลกของเธอ ลองให้ความรักไหลเวียนผ่านโลกของกันและกัน ไม่นานหรอก โลกของฉัน และ โลกของเธอ จะกลายเป็น...
" โลกของเรา " 5月18日 (ไม่)เหมือนเดิม" ความไม่เหมือนเดิมในสิ่งที่ยังเหมือนเดิม "
บางสิ่งอาจจะเหมือนเดิม
แต่ความเป็นจริงมันไม่เหมือนเดิม
..............................
บางอย่างอาจจะไม่เหมือนเดิม
แต่ก็ยังคงอยู่ในความเหมือนเดิม
*****
คนบางคน อาจล่วงรู้ถึงความไม่เหมือนเดิม ในสภาพที่ยังเหมือนเดิม หรือ สภาพที่เหมือนเดิม หลอกล่อให้เค้าคิดว่ามันไม่เหมือนเดิม
สิ่งใดทำให้เค้าคิดเช่นนั้น คำตอบอยู่ภายในตัวของเค้าเอง
ความรู้สึก สิ่งที่เร่งเร้ามาจากหัวใจ ผ่านความนึกคิดทางสมอง ส่งต่อผ่านท่อสู่ประสาทสัมผัส ครอบคลุมร่างกายด้วยความรู้สึก ทุกคนมีช่องโหว่ทางความคิด คุณอาจจะเข้าถึงจิตแห่งความนึกคิดของคนๆนึงได้ แต่คงได้ไม่หมดหรอก เค้าอาจมีส่วนที่ยังปิดซ่อนคุณอยู่ก็ได้ คุณเองก็อาจจะตอบโจทย์ได้ว่า ช่องโหว่ที่คุณมองเห็นกับสิ่งที่คุณได้สัมผัสทำให้รู้ว่า บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลง หรือ ที่เราเข้าใจว่า
" มันไม่เหมือนเดิม "
ก็ไม่แน่ว่า คุณเองกำลังพยายามปกปิดช่องโหว่ของตัวเองอยู่หรือเปล่า? คุณอาจจะพยายามสร้างความรู้สึกของตนเองเสียมากเกินพอ ครอบคลุมทั้งตัวคุณ มันจะทำให้คุณมองไม่เห็นช่องโหว่ของคนอื่น หรือ มองเห็นผิดไปจากเดิม มันบ่งบอกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น คุณอาจจะสร้างขึ้นเอง คุณเองต่างหากที่กำลังขยายช่องโหว่ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ทำให้จุดที่เค้าจะลงไปถึงคุณนั้น ผิดพลาดไป คุณเองต่างหากที่กำลังหลอกล่อตัวเองว่า
" มันไม่เหมือนเดิม "
ตอนนี้ ผมอาจจะรู้แค่เพียงว่า...
เหมือนเดิมนะ แต่ความรู้สึกกับบางสิ่งมันไม่เหมือนเดิม
อย่างเคยนะ แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่อย่างที่เคย
คิดมากไปนะ หรือ เพราะว่าผมไม่เคยคิดอะไรเลย
สุดท้ายแล้วอะไรๆก็คงเหมือนเดิมไปตลอดกาลไม่ได้หรอก มันจึงได้ชื่อว่า...
" (ไม่) เหมือนเดิม " 5月13日 นกน้อย นกเอ๋ย...เจ้านกน้อย
โอ้นกเอ๋ย อยู่ไหนเล่า เจ้านกน้อย
เจ้ามาพลอย จากพี่ไป ไกลนักหนา
แล้วเมื่อไหร่ เจ้าถึงได้ มีเวลา
บินกลับมา สู่รังรัก ที่พักใจ
 โอ้นกเอ๋ย อยู่ไหนเล่า เจ้านกน้อย
พี่เฝ้าคอย แค่เพียงเจ้า เหงาแค่ไหน
เจ้าก็คง มิอาจรู้ ถึงความใน
อกพี่สั่น แทบหวั่นไหว ในฤดี
 โอ้นกเอ๋ย อยู่ไหนเล่า เจ้านกรัก
ไกลยิ่งนัก จากความใน ใจของพี่
กว่าจะไป ถึงใจเจ้า เศร้าพอดี
รักของพี่ คงจืดจาง ลางเลือนไป
  โอ้นกเอ๋ย อยู่ไหนเล่า เจ้านกรัก
แจ้งประจักษ์ ในรักพี่ ทีได้ไหม
จะให้รัก จะให้รอ ถึงเมื่อไร
เหนื่อยหัวใจ ไกลจากเจ้า เฝ้าติดตาม
  โอ้นกเอ๋ย อยู่ไหนเล่า เจ้านกแก้ว
พี่ซึ้งแล้ว ในความรัก อันวาบหวาม
ขอให้เจ้า อยู่ข้างเคียง เพียงช่วงยาม
จะไม่ถาม จะไม่ทัก ว่ารักเลย...
       หากชะตาฟ้าลิขิตชีวิตข้า
เทพเทวาท่านลิขิตเรื่องสิทธิ์ไหม
สิทธิ์จะรักสิทธิ์จะชอบมอบดวงใจ
ให้กับใครแล้วแต่สิทธิ์คิดชอบธรรม
หากว่าฟ้าได้ลิขิตสิทธิ์ให้รัก
ขอพำนักพักใจแน่แม่งามขำ
รักหรือไม่สุดไว้แค่แต่บุญกรรม
ขอจดจำเพียงแค่ว่าข้ารักเอ็ง
ชาตินี้อาจเป็นชาติเดียวสำหรับเรา สำหรับตัวตนและบ่งบอกถึงการมีอยู่ของเรา เรามิอาจรู้ได้ว่าชาติหน้ามีจริงหรือเปล่า แต่ถ้ามี เราคงลืมชาตินี้ไปหมดแล้ว แต่ก่อนที่จะลืมมันไป ขอจดจำใครสักคน บันทึกไว้ในหัวใจ ระลึกไว้ในความคิด ก่อนชีวิตจะลืมเค้าไปด้วยเถอะ 5月1日 จุดจบ   การเดินทางย่อมมีจุดหมาย
การแข่งขันย่อมมีเส้นชัย
การกระทำย่อมมีจุดจบ
การได้พบย่อมมีสิ้นสุด
สุดท้ายก็เลิกรากันไป...
  จบไปอีกแล้วสำหรับค่ายๆ หนึ่งที่น้องทำขึ้น เกิดการเริ่มต้นจากความตั้งใจที่จะทำ สู่การวางแผนและลงมือปฏิบัติ แล้วผลก็ออกมาได้ดีทีเดียว
ความรู้สึกถ้าย้อนกลับไปก็คงเหมือนน้องที่จากกันในตอนนี้ ความอาลัยในตัวเพื่อน มิตรภาพ ความสนุก ความประทับใจ จะค่อยๆเลือนหายไปจากสายตา และ เลือนหายไปจากความทรงจำ แต่จิตใจยังคงความหมายทั้งหมดของมันไว้อยู่ ค่ายจึงดำเนินต่อ จากรุ่นสู่อีกรุ่น ถ่ายทอดเหมือนมอบมรดกให้แก่กัน แล้วเราล่ะ ตัวเราจะทำอะไรต่อไปดี
ความสุขที่ได้ลงมือทำ ได้ฝากฝัง ได้เฝ้ามอง ติดตาม กำลังจะหายไปตามอายุที่เพิ่มขึ้น จบเสียทีเป้าหมายของฉัน...แต่มันยังไม่ถึงจุดหมายและปลายทางสุดท้ายของชีวิต ต้องออกค้นหาใหม่เสียแล้ว เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ!!!
  ขอฝากถึงความรักนิดนึง ( ถ้าไม่พูดเลยดูจะไม่เป็นตัวเองยังไม่รู้ )
จุดจบของความรักอยู่ที่คนสองคนเลือกที่จะจบมันลงเอง การที่อีกคนหมดรักแต่อีกคนยังรักอยู่ ความรักตรงนั้นยังไม่จบซักทีเดียว เพียงแต่คนที่หมดรักมองไม่เห็นรักของอีกคนมากกว่า ส่วนคนที่ยังรักอยู่ก็ยังไม่พร้อมที่จะมองหารักใหม่ด้วย ความรักจึงวนเวียนอยู่ในความเศร้า ฉะนั้นหมั่นดูแลรักอย่าให้จบง่ายๆ เพราะรักที่ดีที่สุดอาจมีแค่ครั้งเดียวกับคนๆเดียวก็ได้ โชคดีในรักนะจ๊ะ...
 นี่คือสิ่งสำคัญที่เรายังอยู่ด้วยกัน สิ่งอื่นใดนั้นมันยังไม่มาถึง
บอกได้แค่นี้จะรักหมดทั้งใจที่มี ให้มันตราตรึงอยู่ในใจเพื่อไปถึงวันลาจาก...
4月19日 บทเรียนของความรัก...รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก... รักก็ดี - ไม่รักก็ดี
รักแล้วเป็นทุกข์ - ไม่ได้รักก็เป็นทุกข์
รักมากไปก็เลี่ยน - รักน้อยไปก็ห่างเหิน
รักนานๆอาจมั่นคง - รักยืนยงก็ยังเลิกกันได้
 เฮ้อออออออออออ...  ถ้าจะมองรัก มันก็เหมือนหนังสือเล่มนึงแหละ รูปแบบของความรักมีลักษณะคล้ายๆกันหมด คือ ความเป็นรูปเล่ม ความเป็นทรงสี่เหลี่ยมในลักษณะของหนังสือนั่นเอง คงอธิบายไม่ได้ลึกซึ้งหรอกว่า ความรักนั้นมีลักษณะชัดเจนอย่างไร แต่ความคล้ายคงรู้สึกกันได้ทางใจ
  แน่นอนว่าความต่างของความรักนั้นอยู่ที่เนื้อหาภายในหนังสือนั้นๆ เราสามารถเขียนมันคนเดียวก็ได้ ร่วมกันเขียนกับใครอื่นคนนึงที่เราเต็มใจให้เขียนก็ได้ มีคนมาร่วมเขียนโดยที่เราไม่รู้ตัวก็ได้ หรือเจ้าของหนังสืออาจแบ่งปันให้ใครหลายๆคนเขียนก็ได้ (ที่พิมพ์มา งง ไหมเนี่ย)
 และหนังสือนั้นก็มีมากมาย บางคนเขียนไม่ทันจบหน้าก็เริ่มเขียนเล่มใหม่ บางคนวนอ่านซ้ำไปซ้ำมากับสิ่งที่ตนเองหรือคนอื่นเขียนทิ้งไว้ บางคนเขียนจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต เชื่อเถอะว่าไม่มีใครเขียนหนังสือได้จบอย่างสมบูรณ์แบบสักที หนังสือจะจบก็ต่อเมื่อคนเขียนเลิกที่จะเขียนต่อกับคนเขียนหมดได้ลมหายใจไป แต่หนังสือเล่มนั้นมันยังคงอยู่...
 ผมก็มีหนังสือนั่นอยู่เหมือนกัน อาจไม่ใช่เล่มใหม่ในตอนนี้ และไม่แน่ก็อาจจะกลับไปเขียนเล่มเก่าให้นานที่สุดอีกก็ได้ จะว่าไปช่วงนี้คงเป็นช่วงที่กำลังออกไปเก็บประสบการณ์ในการเขียนหนังสือให้สนุกอยู่ก็ได้ รอหน่อยนะเจ้าหนังสือ ฉันจะต้องเจอคนที่เขียนร่วมกับฉันได้และตอนนั้นมันคงต้องเป็นหนังสือที่ดีที่สุดในโลกแน่
รักนะ...แม้ไม่ได้รักตอบ
ชอบนะ...แม้ไม่ได้ชอบคืน
 จริงใจนะ...และไม่ได้แกล้งฝืน
 จะสดชื่น...แม้ยามตื่นหรือหลับฝัน
 ปล. ถ้าจะถามว่าทำไมถึงมีแต่เรื่อง รักๆๆๆๆ อยากขอตอบว่า...
1. ถ้ามันไม่มีสาระอะไร ไม่จรรโลงใจ หรือไม่ได้ทำให้คุณอยากอ่าน
ขอโทษด้วยนะ
2. ความรักไม่ใช่คุณค่าทั้งหมดของชีวิต แต่ความรักทำให้ชีวิตมีคุณค่า
(จำเค้ามานะเนี่ย)
3. ด้วยความอยากเขียนครับ
4. เม้นให้ด้วยก็ดีนะ...จบ
ขอบคุณนะ ที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้...
3月27日 รักคือ...รักเป็นเช่นไรนะ ?
ฉันสับสนจัง บางที รักก็ร้ายกับฉันเหลือเกิน...
"รักเกิดขึ้นเมื่อมีเธอเข้ามา และจบลงในพริบตาที่เธอจากไป"
แม้วันเวลาที่ได้อยู่กับเธอมันจะนานแค่ไหน สักวันเธอก็จากฉันไปอยู่ดี
แต่สิ่งเหล่านี้แม้เวลาก็ไม่สามารถบอกได้ว่า ฉันรักเธอมากเท่าไร
สิ่งที่ฉันคิดได้ในรักนี้ คือ ถ้าเรายังไม่รู้สึกดีในรัก แสดงว่าเราคงกำลังมี "รัก" ที่ยัง ผิดที่ ผิดทาง ผิดเวลา และ อาจจะ ผิดคน อยู่ก็ได้
ถ้ารักของเราถูกที่ - เราจะมีรักอยู่ถูกตำแหน่ง รักเราจะไม่โอนเอียงไปในความหึงหวง เพราะถ้าหัวใจเรายังหึงหวง เราคงไม่ได้สัมผัสถึงคำว่า รักแท้
ถ้ารักของเราถูกทาง - รักจะพาเราให้อยู่ในธรรมนองคลองธรรม เราจึงวางตัวได้เหมาะสม
ถ้ารักของเราถูกเวลา - เวลาจะทำให้รักเราสุกงอม เมื่อเรารู้ว่าเวลาที่เสียมา คือคุณค่าที่ทำให้เราได้รู้จักกัน
ถ้ารักของเราถูกคน - โลกใบกลมๆ ก็คงหยุดหมุนเมื่อฉันเจอเธอ
"เลือกให้ดีก็แล้วกันนะ คงมีใครสักคนที่กำลังเฝ้าหาคุณอยู่ก็ได้"
คนรักเก่าในชาติก่อน ตามหาเราในชาตินี้ แต่ถ้าเราเจอคนดีๆ
ขอแค่ชาตินี้ได้อยู่ด้วยกัน ก็ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้แล้ว... 3月22日 แด่...เธอที่รัก เมื่อก่อน ณ จุดสูงสุดของบ้าน หลังฉันติดพื้น หน้ามองขึ้นฟ้า ฉันถามตัวเองในขณะที่ดาวส่องแสงประกายยามค่ำคืนว่า จะมีใครไหมที่เหม่อมองดาวใน ยามเหงาอย่างนี้ ฉันเฝ้าขอให้มีใครก็ได้มาดูดาวกับฉันในค่ำคืนเช่นนี้...
ตอนนี้ฉันกลับมา ณ จุดสูงสุดของบ้านอีกครั้ง ฉันเฝ้ามองดวงดาวดวงเดิมแล้วพูดกับมันว่า เมื่อไหร่นะ ที่ฉันจะได้ดูดาวกับคนที่ฉันรักในยามที่ฉันเหงาเช่นนี้... ฉันไม่ได้ขอให้ใครก็ได้มารักฉัน แต่ฉันแค่เฝ้าขอให้คนที่ฉันรักได้มีโอกาส มาเจอกับฉันซะที...
ยามเหงาโดยไม่มีใครเนี่ย มันช่างสุขใจกว่ายามที่มีใครแต่หัวใจยังเหงา แบบนี้ เพราะยามที่ไม่มีใคร มันจะฝันไปไหนต่อไหนได้เสมอ แต่ยามที่ฉันมีเธอทุกครั้งที่พร่ำเพ้อกลับไม่มีเธอเคียงข้างกาย
แต่ไม่เป็นไรหรอก คืนนี้ฉันมีดาวดวงเก่าเป็นเพื่อน แม้มันจะเป็นเพื่อนที่ฉันได้เจอทุกคืน แต่เธอที่ฉันยังไม่ลึกซึ้งยังคงเป็นที่หนึ่งของฉันเสมอไป... 3月20日 ขอบคุณนะ...ฉันเคยเกือบพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต
หากในวันที่ฉันล้มอยู่ ไม่มีหนึ่งใจของเธอ
ฝันคงจบ หลายสิ่งที่ดีคงหมดทางได้เจอ
หนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืมได้เลย...
ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน
ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่...
จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด
สักวันหนึ่ง ฉันอาจต้องล้มลงอีกใครจะรู้
แต่ถ้าเธอไปด้วยกันอยู่ ก็ไม่หวั่นกลัวเท่าไร
เรื่องบางอย่าง ฉันอาจไม่เคยพูดบอกเธอออกไป
แต่อีกมุมหนึ่งของหัวใจไม่เคยพูดเลย
ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน
ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่...
จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด
ขอบคุณในความรักที่หาไม่ได้จากที่ไหน จะรักเธอให้มากพอ และขอทำให้ดีที่สุด 3月15日 ก็แค่คนหนึ่ง...ซึ่งรักเธอแด่...คนที่ฉันรัก
...T_T... =@=@=@=@=@=@=@=@=@= ...^o^...
ฉันอาจจะสนุกสนานอยู่กับเพื่อนๆ มากจนเกินไป
อาจจะไม่ค่อยพูดจาอ่อนหวานกับเธอสักเท่าไหร่ และฉันอาจจะไม่เหมือน
คนที่เธอเคยวาดฝันไว้ แต่ฉันก็เป็นอย่างนี้แหละ
เป็นคนที่ดูธรรมดาๆ เป็นคนที่เธออาจต้องใช้เวลา
เพื่อจะได้รู้ว่า...ฉันรักเธอ
ไม่รู้ว่าเธอใฝ่ฝันถึงคนรักไว้แบบไหน อาจจะเป็นคนที่ช่างเอาอกเอาใจ หรือว่าต้องมีอะไรเลิศเลอก็ตาม แต่ฉันอยากจะทำทุกอย่างให้เธอพอใจนะ ฉันยอมทำทุกอย่างที่เธอจะรู้สึกเป็นสุขมากขึ้น
แต่ฉันคงไม่อาจจะเปลี่ยนไปเป็นใครอื่นที่ฉันมิอาจเป็นได้
หากเธอได้พบใครบางคนที่เป็นได้เหมือนในฝันของเธอ
ฉันก็พร้อมจะถอยออกมาเพื่อให้เธอได้มีความสุขอย่างที่เธอหวังนะ
แน่ละ! แม้ว่าฉันจะเสียใจบ้าง
แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเธอได้พบใครที่ดีกว่าฉัน
บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในใจเธอ น่าจะเผยออกมาให้ฉันได้รู้บ้าง เพราะฉันคงเดาไม่ออกได้เสียทุกอย่างหรอกว่าเธอรู้สึกอย่างไร ต้องการอะไร และคาดหวังอย่างไรในความรักของเราครั้งนี้
ฉันอยากจะเป็นคนรักที่ดีของเธอ อยากจะให้เธอมีแต่ความสุขความสบายใจ แต่ก็อยากให้เธอรับรู้ไว้นะ ในคนๆ นี้อาจจะมีบางอย่างบกพร่องไปบ้าง เพราะฉันไม่ใช่ผู้วิเศษที่ไหน...
แต่เป็นคนธรรมดาที่มีหัวใจ ไว้รักเธอจริงๆ 3月12日 คนใกล้ที่เหมือนไกลคนใกล้...ที่เหมือนไกล
ในวันคืนของฉัน อาจจะดูเหมือนว่างเปล่า เพราะฉันไม่มีคนที่มารุมรักอย่างเธอ ฉันไม่มีเพื่อนฝูงคอยแวดล้อมมากมายอย่างเธอ แต่ละวันฉันอยู่กับเพื่อน 2 - 3 คน มีความสุขอย่างเงียบๆ และเรียบง่าย
แต่ก็มีสายตาเหงาๆ ที่เฝ้าแอบมองเธอแม้เราจะได้พบเจอกันอยู่ทุกวัน แต่ฉันก็รู้สึกว่าเราอยู่ห่างไกลกันเหลือเกินเพราะเธอคงไม่เคยมองเห็นฉัน คนเงียบๆ คนนี้อาจไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลย
เราอาจจะมีอะไรๆ หลายอย่างแตกต่างกัน
แต่แปลกที่ฉันกลับมีความสุขนักที่ได้เฝ้ามองเธอ และมีเธออยู่เสมอในความฝัน...ในความคิดถึง บางครั้งอาจจะรู้สึกปวดปร่าอยู่ลึกๆ ในใจ เมื่อเห็นเธอรักใครๆ และก็ได้รู้แก่ใจว่า เราสองคนคงไม่มีวันที่จะรักกันได้
เธอเคยบอกใครๆ ว่าฉันหยิ่ง และเข้าใจยาก ฉันเป็นแค่คนที่เงียบเหงาเกินไป ขี้อายเกินไป และขลาดกลัวเกินไปที่จะเดินเข้าไปหาเธอ
ฉันอยากจะเป็นดวงอาทิตย์ที่มิมีวันได้พบเจอเธอ ดีกว่ายอมเป็นดาวดวงน้อยๆ อีกดวงหนึ่ง ซึ่งคอยแวดล้อมดวงจันทร์อย่างเธอ... 1月28日 แค่อยากให้รู้ว่า...รักดวงจันทร์คู่รัก
รู้ไหมว่าเมื่อก่อนมีดวงจันทร์คู่รัก 2 ดวง บนท้องฟ้า
แต่วันหนึ่งดวงจันทร์หญิงไปลุ่มหลงดวงอาทิตย์ที่มีแสงเจิดจ้า จึงตามดวงอาทิตย์ไป ดวงจันทร์ชายจึงออกตามหาทั่วฟ้าแต่ก็ไม่พบ จึงระเบิดตัวเองออกเป็นเศษเล็กเศษน้อยเพื่อจะได้ลอยไปตามหาดวงจันทร์หญิงที่รักได้ทั่วทั้งจักรวาล
ต่อมาดวงจันทร์หญิงเพิ่งรู้ว่า ที่จริงแล้วดวงอาทิตย์เองนั้นก็ส่องแสงเจิดจ้าให้กับดาวดวงอื่นๆอีกด้วยเช่นกัน ดวงจันทร์หญิงจึงกลับมาหาดวงจันทร์ชาย แต่ทว่ามันสายเกินไปแล้ว เธอเพิ่งรู้ว่าเขาระเบิดตัวเองเป็นเสี่ยงๆ เพื่อเธอไปแล้ว
แต่ด้วยความรัก ดวงจันทร์ชายที่แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จึงพยายามส่องแสงอันน้อยนิดให้สว่างระยิบระยับวับวาว เพื่อให้คนรักได้มองเห็น ทุกวันนี้ดวงดาวมากมายนับพันล้านดวงจึงกระจัดกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า เพื่อเป็นเพื่อนดวงจันทร์ที่เหลืออยู่โดดเดี่ยวทุกคำคืน...
ป.ล. ฉันอยากเป็นดวงดาวให้เธอ ถึงจะเป็นแสงน้อยด้อยค่า แต่ก็มีความรักรายล้อมให้เธอเสมอทุกวันและยามค่ำคืน |
|
|
