หมูน้อยสีชมพู.....'s profileGimjuy-TuikungPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Gimjuy-Tuikungรักวุ่นวาย...ที่ใกล้อวสาน (อย่าลืมดูตอนจบนะ) August 06 อารมณ์เพลงเพลง ไม่ผิดสักคน - slot machine
ฉันรู้ เส้นทางของเรานั้น คงต้องจบ ตรงที่ทางแยกซักทาง
รู้ว่าคงยากที่จะไป ไกลเกินกว่าหวัง จะทำเท่าไรก้อคงไม่ดี ฉันรู้.. แต่ยังไม่เคยคิด ว่าต้องจบ ต้องจากกันเร็วเท่านี้ ฉันแค่อยากรั้งเธอนานๆ นานเกินกว่านี้ แต่ว่าวันนี้ได้เพียงรับมัน ไม่ผิดสักคน แค่ฉันและเธอไม่ใช่ ไม่ผิดที่เราต่างต้องแยกไป ไม่ผิดที่ทางอย่างนี้ถึงก่อนเราตั้งใจ จะจากกันไปเข้าใจทุกอย่าง ความจริงไม่เคยเหมือนความฝัน เราไม่อาจทำอะไรได้เหมือนใจ แม้จะอยากฝืนความเป็นจริง มีเธอต่อไป...แต่จะอย่างไรก้อยังต้องจบ ไม่ผิดสักคน แค่ฉันและเธอไม่ใช่ ไม่ผิดที่เราต่างต้องแยกไป ไม่ผิดที่ทางที่หวังไม่เป็นดังวาดไว้ ไม่อาจจะไปไกลกว่าตรงนั้น ไม่ผิดที่หวังสุดท้ายไม่มีเธออยู่ข้างฉัน จะจากกันไปเข้าใจทุกอย่าง... เพลง เก็บตัว - AB normal
ในทุกวันที่ตื่น คือการฟื้นตัวเอง ฉันเหมือนคนตายแล้ว จากวันที่เธอไป
วิ่งหนีความจริงทุกอย่างเพื่อต่อลมหายใจ ไม่อยากจะพบคนที่ได้รู้ว่าเราเคยรักกัน *เพราะรู้ว่าใครก็คงเข้ามาและถามฉันว่าเธออยู่ไหน
ฉันไม่อยากจะตอบคำถาม เพราะมันจะทำให้ซ้ำเติมบาดแผลในใจ และเธอรู้ไหม
** ว่าลึกในใจไม่เคยยอมรับว่าเธอจากไปแล้ว ลึกลงไปไม่เคยยอมรับว่าเธอมีคนใหม่ ลึกลงไปยังมีความหวังว่าเธอจะกลับมา เริ่มต้นใหม่
เลยยังเก็บตัวไม่ยอมพบใคร เพื่อรอเธอกลับมา
เป็นเหมือนคนบ้าบอ รอในเรื่องงมงาย ทั้งๆที่มันรู้ สุดท้ายต้องเป็นไง ต้องหนีความจริงทุกอย่าง เพื่อต่อลมหายใจ ไม่อยากจะพบคนที่ได้รู้ว่าเราเคยรักกัน (* ,**,**) ...เพื่อรอเธอกลับมา... May 08 Be-high [the scene]Be - higH (the scene)...
ค่าย Think tanK - ค่ายพัฒนาความคิดของนักกิจกรรม...
จบแล้วววว....
ค่ายจบลงไปแล้วเมื่อวันที่ 6 ตอนเย็นๆ
ยอมรับว่า เหนื่อย ยอมรับว่า ท้อ ยอมรับว่า ไม่มีกำลังใจจะทำ ในตอนแรกๆ
แต่ทุกสิ่งก็ผ่านพ้นเพียงแค่เราเปลี่ยนความคิด.....
เพราะอะไรน่ะหรือ?
ก็เพราะเพื่อนไง เพราะน้องที่เรายังไม่รู้ว่าจะเป็นใคร จะมาจากไหน และมีแนวความคิดเป็นอย่างไง
เพราะความอยากลอง และเพราะหลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง ที่อาจจะเรียกว่า ความผูกพัน หรือว่า พรหมลิขิต ก้ได้
และอาจจะอดกล่าวไม่ได้ นั่นคือ ตัวเอง...
ตัวเราเองที่ยังอยากที่จะทำค่ายอยู่ ยังอยากจะลอง อยากจะมีน้อง มีความผูกพันระหว่างเพื่อน
มีการทำงานที่เหมือนเดิม ซึ่งมันไม่เหมือนเดิมแล้วในตอนนี้
เราได้ทำอะไรกันมากขึ้น มากขึ้นกว่าตอนที่เรายังเป็นเด็กมัธยมฯ
ความคิดของเรากำลังเปลี่ยนไปทีละนิด และอาจจะไม่เหมือนเดิมอีก
แต่จะเป็นอะไรที่ใหม่ขึ้น ดีขึ้น และน่าสนใจมากขึ้น เราว่าอย่างนั้นนะ...
และไม่รู้ว่าคนอื่นที่เป็นเพื่อนร่วมงานของผมจะว่าไง
แต่ที่จะขาดไม่ได้ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกคน ทั้งพี่ ทั้งเพื่อน และน้อง ที่ร่วมกันทำค่าย
ขอบคุณน้องทุกคนที่มาเข้าค่าย ร่วมสนุกกับค่ายของเรา
ถ้ามีครั้งหน้าอีก ก็อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง
ทั้งคนทำค่าย ทั้งรูปแบบบางตัว แต่รวมๆแล้ว เราก็ยังคือ Be - higH
เรายังคือเพื่อนที่ร่วมฝ่าฝันมาด้วยกัน...แล้วเจอกันที่ค่ายหน้านะ จะรอ...
ยังคงคิดถึงแม้ว่าวันนึงต้องจากกัน
ขอให้เธอเก็บคำมั่น...ว่าเราจะมีกันตลอดไป
ด้วยรักจากใจถึง Be - high ทุกผู้ทุกคน
April 24 เธอคนนี้...ได้โอกาสมาเขียนอะไร งุงิๆ อีกแว้ว ไม่ได้เข้ามาเขียนตั้งนาน และไม่แน่ใจด้วยว่าจะมีคนอ่าน...
ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะให้รู้จักเธอคนนึง...
ผมชอบเธอคนนี้ และรู้ว่าเธออยู่ข้างๆผมมานานแล้ว
เสียงที่เธอคอยกระซิบให้ผมฟัง มันทำให้ผมอยากทำตามที่เธอบอก
ผมเริ่มหลงรักเธอเสียแล้ว...
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งเหล่านี้อยู่ใกล้ๆ
ความสุข ความทุกข์ ความรู้สึก ทุกอย่างที่พรั่งพรู
เมื่อเธอคนนี้เดินเข้ามาในชีวิตผม
คุณกำลังคิดสิว่าใคร? คุณไม่รู้จักหรอก!
ตอนนี้ผมรู้ว่ามีเธออยู่กับผมทุกที่ ทุกนาทีที่ผมเหงา
เธอไปกับผมได้ทุกที่โดยไม่มีการเกี่ยงงอน
ไม่ต้องเสียเงิน ไม่ต้องเสียเวลา ไม่เสียความเป็นส่วนตัว ไม่...
ไม่มีเธอก็ดีเหมือนกัน ในบางขณะ
เมื่อผมนึกถึงความสุขครั้งเก่าก่อน มืออุ่น แก้มหอม ขนมหวาน และหนังสือเล่มโปรด
ผมลืมเธอคนนั้นจนหมดสิ้น
เมื่อผมปราศจากความคิดนั้น เข้าสู่ความเหงาอีกครั้ง
ผมพบว่าเธออยู่ข้างๆผม ไม่ได้ห่างไปไหนเลย
หรือว่าเธอไปจากผมไม่ได้ มันคงเป็นอย่างนั้นจริงๆ
อย่าถามผมเลยว่า เธอคือใคร? เพราะผมรู้ว่า...
เธอก็อยู่กับคุณด้วย!!
เธอคนนี้...คือความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในหัวใจของผม
ผมเบื่อ เซ็ง และมีชีวิตไปวันๆ ทำในสิ่งที่อยากทำ
แล้วผมก็พบว่าเมื่อผมอยู่คนเดียว
มันเกิดความว่างเปล่าขึ้นในใจผม
เธอคนนี้...ที่ผมหลงรัก
แด่...ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นและจากไป
ปล.วันนี้วันเกิดผมนะ อวยพรให้หน่อยสิ ไม่มีใครอวยพรในสเปซ(ที่ว่าง)ของผมบ้างเลย
แอบน้อยใจใครบางคน ด้วยเหตุผลที่ไม่ค่อยเข้าใจ
ขอ...แค่นั้นก็ได้...ถ้าเธอต้องการ...จะให้มันเป็นอย่างนั้น
ค่ายกำลังจะเกิดแล้ว...แล้วเจอกันที่ค่ายนะ
สิ่งที่เขียนมาทั้งหมดเลยสนใจเลย...ถือว่าอ่านผ่านๆแล้วกัน
ถ้าสนใจก็เม้นนะ จะได้รู้ว่าสนใจอ่านมาถึงบรรทัดนี้ด้วย...
คิดถึง...สิ่งที่เคยคิดถึง
December 08 คิดถึงสิ่งที่เคยบอกไว้ดีจ้า...ไม่ได้มาเขียนอะไรไว้ตั้งนาน (แต่เขียนไปก็คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอก อิอิ)
ก็แค่อยากเอาเรื่องใครคนนึงมาเก็บไว้ในไดอารี่นิดนึง...
.
.
มันไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง
.
.
ไม่รู้ว่าทุกสิ่งเริ่มขึ้นตอนไหน
.
.
แม้ว่าทุกสิ่งจะมีการเริ่มต้นเสมอ
.
.
ไม่ว่าชีวิต สิ่งแวดล้อม โลก จักรวาล และความรัก
.
.
(เรียงจากเล็กไปหาใหญ่เลยนะเนี่ย 55+)
.
.
แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง (นั่นดิ)
.
.
เราอาจจะหาคำตอบให้กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้...แต่สิ่งที่ปรากฎ
.
.
คือมันยังคงอยู่และอยู่มาถึงปัจจุบัน
.
.
ความรักที่เกิดขึ้นกับบางคน บริสุทธิ์ ผุดผ่อง
.
.
แต่อาจแฝงด้วยความขื่นขมในภายหลัง
.
.
การที่จะเลือกใครสักคน ก็ใช่ว่าเค้าจะเลือกคุณตอบ
.
.
การที่ใครสักคนเลือกคุณ ทำไมคุณไม่เลือกเค้าตอบ
.
.
ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพราะคุณและจะจบลงเพราะคุณ
.
.
จุดประสงค์อาจบรรลุหรือล้มเหลว
.
.
คุณเท่านั้นที่ตัดสินใจได้ ทางเลือกมีไม่มาก
.
.
จงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง
.
.
แล้วอย่าลืมว่า สิ่งที่ดีที่สุด อยู่ใกล้ตัวคุณเสมอ
.
.
อย่าปล่อยมันไปล่ะ จงคว้าไว้ให้สุดแรง
.
.
และจงปลดปล่อยถ้ามันคือความต้องการของสิ่งนั้น
.
.
------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล. - ไม่ต้องเข้าใจมากก็ได้นะ ไม่มีประโยชน์อะไรกับใครหรอก
- จะจดจำสิ่งที่เคยมีไว้ในใจเสมอ
- ตัวเองถ้าได้อ่าน เค้าอยากให้รู้ว่า แม้ตัวเองจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่ตัวเองคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เค้ามีนะ
- รักเพื่อน รักพี่ รักน้อง รักทุกคน และคนที่เคยรัก
- ขอให้ทุกคนโชคดีกับการสอบ ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ ขอให้ได้เกรดเอนะจ๊ะ อิอิ
- คิดถึงสิ่งที่เคยคิดถึง
October 27 แมลงปอ.....บนบ่าของคุณมีแมลงปอมั้ย ?
ในเมืองเล็กๆที่สวยงามและสงบสุขเมืองหนึ่ง มีคู่รักคู่หนึ่งที่รักกันมาก ทุกวันพวกเขาจะพากันไปชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด และไปส่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ชายหาดตอนโพล้เพล้ ทุกคนที่เคยพบเจอพวกเขา จะมองด้วยสายตาอิจฉาในความรักของคู่นี้เสมอ แต่แล้ววันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น หญิงสาวผู้โชคร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอนอนเงียบๆอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เธอก็ยังไม่ฟื้นคืนมา ตอนกลางวัน...ชายหนุ่มมาเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียง เรียกร้องคนรักของเขาเสมอ ทั้งๆที่เธอไม่จอบสนองใดๆเลย ตกกลางคืน....ชายหนุ่มได้ไปสวดภาวนาอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าที่โบสถ์นอกเมือง เขาร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว ผ่านไป 1 เดือน หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ฟื้นเหมือนเดิม ส่วนชายหนุ่มก็ดูซูบเซียวลงทุกวัน แต่ยังคงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอไม่เคยหยุด แต่แล้ววันหนึ่ง พระผู้เป็นเจ้าก็เกิดเห็นใจในรักของชายหนุ่ม และตกลงที่จะประทานพรให้แก่เขา พระผู้เป็นเจ้าได้ถามชายหนุ่มว่า " เจ้ายอมที่จะแลกพรนี้ ด้วยชีวิตของเจ้ามั้ย "
ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลว่า " ผมยอมครับ" พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า " งั้นดี ฉันจะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมาแต่ต้องแลกกับการที่เจ้ากลายเป็นแมลงปอเป็นเวลา3ปี เจ้าจะตกลงยอมมั้ย" ชายหนุ่มได้ฟังดังนั้น ก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิม "ผมยอมครับ" ฟ้าสางแล้ว ชายหนุ่มได้กลายเป็นแมลงปอสวยงามตัวหนึ่ง เขาบอกลาพระผู้เป็นเจ้า แล้วรีบบินกลับไปที่โรงพยาบาล หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆมีนายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ข้างๆเธอ คุยอะไรกันซักอย่างหนึ่ง แต่ช่างเสียดายที่เอาไม่สามารถที่จะได้ยิน หลายวันผ่านไป หญิงสาวแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่เธอดูไม่มีความสุขเลย เธอออกตระเวนหาข่าวคราวของชายหนุ่ม แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มหายไปอยู่ที่ไหน หญิงสาวก็ยังไม่ละความพยายาม ที่จะตามหาชายคนรักของเธอ ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในร่างเจ้าแมลงปอ ได้แต่บินวนเวียนอยู่รอบตัวหญิงสาวไม่ห่าง ทว่าเขาไม่สามารถส่งเสียง ไม่สามารถโอบกอดเธอ เขาทำได้แค่เพียง...เฝ้ามองดูหญิงสาวไม่ให้คลาดสายตาเท่านั้น ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว ลมฤดูใบไม่ร่วงพัดใบไม้ปลิวร่วงหล่นจากต้นไม้ใหญ่ เจ้าแมลงปอจำต้องจากที่นี่ไปแล้ว นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้บนมาเกาะบนบ่าของหญิงสาว เขาอยากใช้ปีกของเขาลูบบนใบหน้าของหญิงสาว อยากใช้ปากเล็กๆจูบที่หน้าผาก แต่อย่างไรก็ดี ร่างเล็กบอบบางในคราบของแมลงปอก็ไม่สามารถเรียกร้อง ความสนใจจากหญิงสาวได้ แค่พริบตา ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน เจ้าแมลงปอรีบกลับมาหาคนรักของเขา เพื่อจะพบว่า ร่างอันคุ้นตานั้น บัดนี้ได้ยืนเคียงคู่กับชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง ภาพๆนั้นทำให้แมลงปอเกือบจะบินตกลงมาจากอากาศเลยทีเดียว ชาวบ้านต่างกล่าวขานถึงเรื่องอุบัติเหตุ ที่ทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้ได้พบกับแพทย์หนุ่มที่น่ารักและใจดีคนนั้น และยังกล่าวถึงความรักของคนทั้งคู่ ที่เหมือนถูกกำหนดมาอย่างไรอย่างนั้น แน่นอน พวกเขายังคงพูดถึงหญิงสาวที่สดใสร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก เจ้าแมลงปอรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากวันนั้นไม่กี่วัน แมลงปอเห็นแพทย์หนุ่มผู้นั้น พาคนรักของตนไปชายทะเล เพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น พลบค่ำก็อยู่ที่ชายหาด เพื่อดูพระอาทิตย์ตก แต่สำหรับเขาแล้ว นอกจากบนมาเกาะที่บ่าของหญิงสาวเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย หน้าร้อนของปีนี้ช่างยาวนานนัก เจ้าแมลงปอบินต่ำลงๆทุกวันด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด เขาไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอ ที่จะบินเข้าใกล้หญิงอันเป็นที่รัก ท่าทางการพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของทั้งคู่ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งคู่ ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก ย่างเข้าฤดูร้องของปีที่3 เจ้าแมลงปอไม่ค่อยไปเฝ้าดูคนรักของเขาแล้ว บ่าของเธอบัดนี้ ถูกโอบกอดด้วยมือของแพทย์หนุ่ม ใบหน้าถูกประทับจูบเบาๆจากเขาผู้นั้น ดูท่าทางแล้ว ไม่มีทางเลยที่หญิงสาวจะมีเวลาไปคิดถึงแมลงปอที่เจ็บปวดตัวหนึ่ง และยิ่งไม่มีทางที่จะไปคิดถึงอดีตที่ผ่านไป วันครบรอบปีที่3 ที่พระผู้เป็นเจ้ากำหนดไว้ใกล้มาถึงแล้ว คนรักของเจ้าแมลงปอกับนายแพทย์หนุ่ม ได้จัดพิธีแต่งงานขึ้นในวันสุดท้ายนั้นเอง เจ้าแมลงปอค่อยๆบินๆเข้าไปในโบสถ์ และไปเกาะที่บ่าของพระผู้เป็นเจ้า เขาได้ยินเสียงของคนรักที่ดังมาจากข้างล่าง ตอบรับคำสาบานของพระผู้เป็นเจ้าว่า "ฉันยอมรับ" เขาเห็นนายแพทย์หนุ่มคนนั้นสวมแหวนให้คนรักของเขา ตามด้วย...จุมพิตที่แสนหวานของทั้งคู่ เจ้าแมลงปอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา พระผู้เป็นเจ้าถามแมลงปอว่า "เจ้ารู้สึกเสียใจมั้ย" เจ้าแมลงปอเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า "เปล่า" พระผู้เป็นเจ้าถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า "งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ได้กลับเป็นเจ้าคนเดิมแล้ว" เจ้าแมลงปอส่ายหน้าอย่างช้าๆก่อนตอบว่า "ขอผมเป็นแมลงปออย่างนี้ไปตลอดชีวิตเถอะครับ" บางบุพเพ...ถูกกำหนดมาเพื่อที่ต้องสูญเสีย บางบุพเพ...ตอนจบไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด รักคนคนหนึ่ง...ไม่จำเป็นต้องได้รับรักตอบ แต่เมื่อได้รับรักจากใครคนหนึ่ง...เราต้องดูแลรักษามันไว้อย่างดี ลองดูซิว่า ....บนบ่าของคุณมีแมลงปอมั้ย? |
|
|||||
|
|
